tedvanlieshout.nu archief

Ted van Lieshout: webarchief

Archive for januari 2006

Gedichtendag

Ik mocht een lezing geven in Noord-Holland op Gedichtendag. De bedoeling was dat ik om acht uur ’s avonds begon, en ik had me voorgenomen om de trein terug te halen van tien uur. Anderhalf uur vertellen en voorlezen, had ik bedacht, en dan, hxc3xbap, terug naar het station.
Er zaten oudere dames in het publiek en een paar heren, en ik dacht dat ze me misschien niet leuk zouden vinden. Maar tot mijn verbazing zat bijna iedereen met een glimlach op zijn of haar gezicht te kijken naar wat ik deed en te luisteren naar wat ik vertelde.
Omdat het oergezellig was, ging ik door tot tien uur. Een half uur later ging er xc3xb3xc3xb3k nog wel een trein.
Na afloop kwam een oude mevrouw naar me toe die van te voren had geklaagd dat het licht te fel was. Ze zei: “Het was geen gewone lezing. Het was een lxc3xa9xc3xbake lezing.”
Dat was een opkikker na de lezing waarover ik eerder vertelde, toen er maar vier mensen kwamen opdagen.

Advertenties

Written by Ted

29 januari 2006 at 06:13

Geplaatst in Geen categorie

Optreden met/zonder publiek

Het was aangekondigd, ik was op tijd, en alles stond klaar. Ik kon aan de lezing beginnen in een bibliotheek in het zuiden van het land. Het probleem was dat er maar twxc3xa9xc3xa9 kaartje waren verkocht. De mevrouw van de bieb keek zorgelijk, want ze vond het sneu voor mij; ik keek zorgelijk, want ik vond het sneu voor hxc3¡xc3¡r, en allebei vonden we de lage opkomst een beetje gxc3xaanant.
Er is een ongeschreven regel die zegt dat je niet hoeft op te treden als er minder dan drie mensen komen, en als er mxc3xa9xc3xa9r dan drie zijn, dan treed je wel op. In dit geval waren er twee bezoeksters plus twee dames van de bieb, en dus besloot ik gewoon op te treden. – Soms heb je gewoon de pech dat een optreden, om wat voor reden dan ook, in het water valt. Omdat de zon schijnt of juist omdat het regent. Of er is voetbal op tv waar niemand aan gedacht heeft. Of er is geen aanwijsbare reden.
Het deed me denken aan een middag in IJmuiden, een jaar of tien geleden, toen ik samen met collega Rindert Kromhout zou optreden in een klein theater. Het publiek bestond uit twee meisjes en de vader van xc3xa9xc3xa9n van hen. Rindert en ik besloten om toch op te treden, en dat viel niet mee. Wxc3xa9l voor ons! Niet voor de meisjes! Omdat ze maar met zijn tweetjes waren, richtten Rindert en ik onze aandacht voortdurend op de meisjes, die daardoor geen moment de aandacht konden laten verslappen. We keken ze aan en zij keken terug en durfden amper met de ogen te knipperen. Ik geloof dat ons optreden voor die twee meiden oververmoeiend was.
Dat was niet het geval bij de vier dames in de bieb, onlangs. Het was duidelijk dat ze zich amuseerden. Ik had misschien gehoopt dat ze me na een half uur wel zat zouden zijn, maar dat gebeurde niet. Dit keer was xc3xadk, na een lezing van zeven kwartier voor vier dames, een beetje uitgeput.

Written by Ted

25 januari 2006 at 19:47

Geplaatst in Geen categorie

Jubilea

Vorig jaar vierde ik dat ik 50 werd en dat ik 25 jaar “in het vak” zit. In 1980 studeerde ik af aan de kunstacademie en ging aan de slag als tekenaar en illustrator. Mijn eerste boek kwam in 1986 uit, dus ik ben dit jaar 20 jaar schrijver. Vorig jaar een jubileum en nu alwxc3xa9xc3xa9r een! En dat is niet het enige jubileum, want het is precies 10 jaar geleden dat een van mijn bekendste boeken uitkwam: “Gebr.”. Dat boek is in precies 10 talen te lezen en het is verschenen met in totaal 15 verschillende boekomslagen. Ik heb ze allemaal netjes bij elkaar op mijn website gezet.
Nu meldde iemand dat ik in 2006 25 jaar in het vak zit, omdat pas in 1981 mijn eerste gexc3xafllustreerde kinderboek verscheen. Dus ik mag dit jaar nxc3xb3g een keer mijn 25-jarig jubileum vieren! Hoera!

Written by Ted

16 januari 2006 at 02:40

Geplaatst in Geen categorie

De terreur van "Het Bureau"

Elke werkdag is er een hoorspel op Radio 747, van 12.45 tot 13.00 uur. Omdat ik graag naar die zender luister, hoor ik “Het Bureau”, naar de boeken van Voskuil, elke dag. Ik vind het een vervelend hoorspel (omdat het lijkt of het gaat om patixc3xabnten van een gesticht die in de waan verkeren dat ze op een kantoor werken), maar een kwartiertje kan ik wel aan. Helaas herhalen ze het hoorspel om 15.45. Dat is me te veel, dus ik zet de zender op Radio 1. Dat komt goed uit, want laat in de avond luister ik op dat kanaal graag naar “Met het oog op morgen” en daarna “Casa Luna”. Maar om 0.45, als ik nog zit te werken, houdt “Casa Luna” er een kwartier mee op omdat er plaats gemaakt moet worden voor een herhaling van… “Het Bureau”.

Written by Ted

11 januari 2006 at 22:58

Geplaatst in Geen categorie

Zongedroogde tomaten

Een jaar of tien geleden kwamen de zongedroogde tomaten naar ons land en ik vond ze heeeerlijk! Maar nu ik de voorraadkast uitruim, kom ik talloze potten zongedroogde tomaten tegen waarvan de houdbaarheid ongeveer is verstreken, en ik weet niet wat ik ermee moet doen, behalve weggooien.
Heeft iemand een idee?

Written by Ted

10 januari 2006 at 07:18

Geplaatst in Geen categorie

Afkicken

27 Jaar was ik abonnee van De Volkskrant. Sinds de jaarwisseling heb ik de krant niet meer, omdat ik boos ben over de manier waarop de redactie omgaat met kunst voor de jeugd. Ze gaan er in het geheel nxc3xadxc3xa9t mee om. Dxc3¡t is mijn bezwaar, en daarom heb ik om principixc3xable redenen mijn abonnement opgezegd. Met pijn in het hart, want 27 jaar gewenning is een soort verslaving.
Ik zit nu een volle week zonder Volkskrant en ik heb het er moeilijk mee. Normaalgesproken ging ik, als ik wakkergeworden was, de krant halen en kroop dan terug in bed om de krant te lezen. Nu zet ik de computer aan en ga naar de Telegraaf-online, want die krant had een ochtendabonnement dat me wel aansprak. Ik zit nu dus elke morgen in mijn ochtendjas de digitale versie van de Telegraaf te bekijken. Tot mijn verbazing vind ik dat helemaal niet leuk. Ik dacht dat de luchtigheid van de krant me zou bevallen, maar dat is niet zo. Ik sla de artikelen over sensatie al na xc3xa9xc3xa9n week over, en ik zoek wel naar verdieping, maar die is gewoon nergens te vinden. – Ik mxc3xb3xc3xa9t wel een nuf zijn. – Er stond een artikel in de krant van een moeder die haar baby’s zou hebben vermoord met foto’s van het huis waarin dat zou zijn gebeurd. Ik heb het hele artikel gelezen en ik vond het mooi geschreven, maar ik mxc3xads de berichtgeving over wat sommige moeders ertoe beweegt om hun partner te misleiden over hun zwangerschap en hun baby’s om het leven te brengen. – Ik wil niet zeggen dat mijn vorige krant daarover wxc3xa9l zou hebben bericht, maar gek genoeg vraag ik me wel af wat er in de Volkskrant staat over die affaire.
Sterk zijn, Ted! Je bent aan het afkicken! Dat je wilt weten wat je mist, hxc3xb3xc3xb3rt bij afkicken! Koop niet stiekem txc3xb3ch de Volkskrant.

Written by Ted

10 januari 2006 at 07:02

Geplaatst in Geen categorie

Boodschappen

De bami was in de bonusaanbieding: tweede pak voor de halve prijs. Helaas vergat ik het pak langs de scanner te halen, wat ik zo veel mogelijk doe, omdat mijn supermarkt heel erg vaak dingen in de reclame heeft die niet xc3xa9cht in de reclame zijn. Dan staat er een wervend bonuskaartje bij, maar de kassa herkent het product niet als zijnde in de reclame, en zo betaal je het volle pond.
Dat doen ze expres. Bij de klantenservice staat meestal een rij, ze zetten er zelden de vrolijkste verkoopster neer, en het controleren en verwerken van de ten onrechte niet verleende korting, duurt tenminste een kwartier. De winkel wxc3xa9xc3xa9t natuurlijk wel dat de meeste mensen daar geen zin in hebben en de volle prijs dan maar accepteren omdat het maar een paar rotcenten zijn, en zo verdient de winkel een leuk extraatje bij.
Maar mxc3xadjn korting krijgen ze niet! Dus toen ik vandaag de bami mee kreeg voor de volle prijs, bereidde ik me voor op een lange “zit”, en ging naar de klantenservice. En na veel gezoek en heen en weer geloop door een medewerker van de supermarkt bleek ik gelijk te hebben en kreeg ik 2,25 euro terug. Daar heb ik een kwartier voor staan wachten.
Men vraagt mij wel eens wat ik als schrijver zou verdienen als ik op basis van uurloon werkte. Nou, 2,25 per kwartier x 4 = 9 euro per uur dus.

Written by Ted

2 januari 2006 at 23:46

Geplaatst in Geen categorie