tedvanlieshout.nu archief

Ted van Lieshout: webarchief

Archive for april 2006

Koninginnedag

Koninginnedag is weer voorbij. Ik vond het leuk om te kijken naar de boten die voeren door het smalle Amsterdamse grachtje waaraan ik woon. Ze hadden weer muziek zo luid aan staan dat de ruiten in de sponningen trilden, maar er is geen glas gesprongen. Ik heb genoten van de jongelui op de boten met hun mobieltje aan het oor: ze probeerden zich verstaanbaar te maken, maar het was vergeefs door de geluidsoverlast die ze zxc3xa9lf veroorzaakten. – Waarom de geluidsknop op vol volume moet, weet ik niet. Waarschijnlijk omdat het kxc3¡n.
Wat xc3xb3xc3xb3k kan is bij mij voor de deur op de trap picknicken. Meestal zijn het junks, maar die nemen hun spullen weer mee als ze weggaan. Gewxc3xb3ne mensen niet. Die denken: de bewoners van dit huis vinden het zo fijn dat wij hier op de trap hebben gegeten, dat ze maar al te graag de rommel achter onze kont op willen ruimen.
Is zo duidelijk genoeg dat ik wel weer blij ben dat koninginnedag achter de rug is? Ik ben gisteren niet naar buiten gegaan. Ik heb achter dichte ramen en deuren zitten werken, en ik kan met blijdschap mededelen dat Ik en de koningin klaar is. Nu heeft uitgeverij Nieuw Amsterdam vier maanden de tijd om het boek te verwezenlijken.

Advertenties

Written by Ted

30 april 2006 at 15:44

Geplaatst in Geen categorie

Ik en de koningin

Gisteren heb ik de laatste tekening gemaakt voor mijn nieuwe boek Ik en de koningin. Dit weekend ben ik de lay-out aan het maken: op welke bladzijden komen precies de tekeningen te staan en hoe past de tekst daarin. Dat is altijd puzzelen geblazen, want je wilt graag dat een tekening over die koningin staat bij tekst over de koningin, en niet dat tekening en tekst bladzijden ver uit elkaar staan.
Ik vind het wel leuk dat het afsluiten van mijn werkzaamheden precies samenvalt met koninginnedag; ik heb immers aan koningin Beatrix gedacht toen ik het verhaal schreef en niet aan de koningin van Engeland. Maar in mijn verhaal is ze tot op zekere hoogte wel een clichxc3xa9: ze komt een lintje doorknippen. En op de tekeningen heeft ze een kroontje op. Dat heb ik gedaan omdat de koningin nu eenmaal een clichxc3xa9 is. En dat moet ook zo. Vind ik. Maar in het verhaal heb ik haar toch een paar dingetjes meegegeven die dat clichxc3xa9 doorprikken. Toch heet het boek niet voor niets Ik en de koningin. De hoofdrol wordt gespeeld door een kind dat de koningin gaat ontmoeten, en de koningin speelt een bijrol. Wel een heel belangrijke bijrol.
Fijne koninginnedag allemaal!

Written by Ted

29 april 2006 at 05:02

Geplaatst in Geen categorie

Binnenstebuiten

Om kwart over vijf gistermiddag zag ik plotseling dat het borstzakje van mijn truitje weg was. De reden was onmiddellijk duidelijk: ik had het ding binnenstebuiten aan. Niets van gemerkt! Tot kwart over vijf. En ik had dat truitje al de hele dag aan!
Ik vroeg me af wie allemaal gezien moeten hebben dat ik voor gek liep. Het overgrote deel van de dag was ik gewoon thuis, maar om half twee kwam Fred Wartna op bezoek, om na te praten over de tentoonstelling Bang Bootje die nog tot september in Villa Zebra te Rotterdam te zien is. Hij heeft niets gezegd, terwijl ik toch rondliep met een zichtbaar etiket in mijn nek en de naden aan de buitenkant!
Daarna ben ik boodschappen gaan doen, zonder jas aan, dus iedereen heeft mij kunnen zien lopen met dat truitje binnenstebuiten. Niemand heeft wat gezegd!
Nou ja, als iemand wel iets gezegd zou hebben, had ik heus niet ter plekke mijn truitje uitgetrokken om het omgekeerd weer aan te doen. Dan was ik met een rood hoofd naar huis gehold en had me gauw achter de deur verstopt. Dus eigenlijk moet ik de mensen dankbaar zijn voor het feit dat ze niets gezegd hebben, dat ik gewoon met mijn volle tassen vol boodschappen naar huis heb kunnen slenteren, ondanks dat label in mijn nek. Gelukkig was het merkje een beetje omgekruld, zodat niemand heeft kunnen zien dat het een C&A-tje was.

Written by Ted

28 april 2006 at 13:15

Geplaatst in Geen categorie

Albert Heijn let op de kleintjes (slot)

Eindelijk heeft de manager van het filiaal van Albert Heijn teruggebeld (lees de voorgeschiedenis bij 18 april). Ik heb er nog wel een klaagmailtje tegenaan moeten gooien, maar hij belde terug. Hij vertelde dat hij de caissixc3xa8re erop heeft aangesproken en dat zij heeft gezegd dat het per ongeluk was. Ik geloof dat. Dat wil zeggen: ik geloof dat hij haar erop heeft aangesproken en dat zij heeft gezegd dat het per ongeluk was. Ik geloof nxc3xadxc3xa9t dat zij het per ongeluk deed, maar het heeft weinig zin daarover te soebatten. Als de manager had gezegd dat hij niet wist wie de caissixc3xa8re was, had ik hem gewezen op de kassabonadministratie; op de kassabon staat mijn bonusnummer (en dus ook mijn naam, welbeschouwd), het nummer van de kassa, de tijd en waarschijnlijk ook het nummer van de caissixc3xa8re (en anders valt haar identiteit af te leiden aan de combinatie van de overige gegevens). Hij bood zijn excuses aan en dat was dat. Ik vond dat ook genoeg zo, hoewel ik het leuker had gevonden als hij had aangeboden dat ik 5 minuten gratis mocht komen winkelen. Maar zo attent was hij helaas niet. – Enfin, opletten blijft geboden!

Written by Ted

28 april 2006 at 13:10

Geplaatst in Geen categorie

Terug!

Hij komt terug! Hij is een half jaar geleden naar zijn geboortedorp aan de Noord-Hollandse kust verhuisd omdat hij het niet meer zo zag zitten in Amsterdam en lekker hard wilde doorwerken in een huis waar hij ongestoord kon tekenen.
Ik zag het met lede ogen aan toen hij vertrok, want hij woonde bij mij in de buurt en ik ging regelmatig gezellig een (half) uurtje bij hem theedrinken. Dan namen we de laatste roddels door die rondgaan in het kinderboekenwereldje, maar we bespraken ook twijfels en zakelijke aangelegenheden. Ik heb die bezoekjes gemist.
In telefoongesprekken en mailtjes merkte ik wel dat hij het minder fijn had dan hij had gehoopt, maar je moet zoiets misschien tijd gunnen, dus ik heb niets gezegd, want ik wilde het niet moeilijker maken.
Afgelopen dinsdag, laat in de avond, belde hij op. Hij heeft besloten om terug naar Amsterdam te komen en dat wilde hij vertellen. Het klonk als een opluchting. Gelukkig heeft hij zijn huis in Amsterdam aangehouden, dus het kxc3¡n. Het is hem toch te eenzaam in zijn geboortedorp achter de duinen, en van ongestoord doorwerken kwam niets terecht, want hij mist de aanloop waar hij in de stad aan gewend was. Hij mist het om het tekenwerk even te kunnen laten liggen om te gaan buurten bij een vriendin, iets te gaan kopen in de winkel op de hoek, thee te drinken met mij.
Hij komt terug! Ik ben blij dat Philip weer hier komt wonen. En wxc3xa9rken! Wat zal hij hier prachtige tekeningen maken, net als vroeger, tussen het samen theedrinken door!
– Welke Philip? Hopman natuurlijk!

Written by Ted

27 april 2006 at 05:02

Geplaatst in Geen categorie

Pen (vervolg)

Een aantal maanden geleden kwam tekenaar en illustrator Sieb Posthuma met een idee. De komende Kinderboekenweek staat in het teken van dieren, en nu leek het hem leuk om voor die gelegenheid een boek te maken met nieuwe illustraties van zijn hand bij bestaande gedichten van mij die over dieren gaan. Ik vond het een puik plan en we hebben erover zitten praten. Het stond me erg aan dat hij niet alleen wilde kiezen voor de vrolijke dierengedichten, maar ook voor droevige verzen.
Sieb maakte een paar proeftekeningen en we gingen ermee naar uitgeverij Leopold, want daar liggen de rechten van de gedichten. Het moet een ABC-boek worden op lekker groot formaat. Iedereen bij de uitgeverij was enthousiast, en dus konden we beginnen.
Maar gaandeweg bleek dat ik niet bij elke letter van het alfabet een dierengedicht paraat had, dus ik moet bij een aantal letters een nieuw gedicht maken. Zo kwam het dat ik gisteren, toen ik naar de Hema moest, op straat liep na te denken over een dier met de letter L.

Het stilettopennetje van Johanna zit inmiddels aan mijn sleutelbos, dus ik heb nu altijd een pen op zak.

Written by Ted

26 april 2006 at 15:12

Geplaatst in Geen categorie

Pen

Men ziet mij weleens in de lach schieten midden op straat. Vanmiddag liep ik, voor het eerst dit jaar zonder jas aan, naar de Hema en plotseling zat er een zin in mijn hoofd: Een luipaard van lichte zeden. Al gauw maakte ik ervan: Een luiaard van lichte zeden. Het idee dat zo’n sloom dier… nou ja, je snapt het wel. Ik schoot in de lach en doorzocht mijn broek en tas, maar ik had geen pen bij me om het op te schrijven. Dus liep ik de zin almaar te herhalen, omdat ik hem niet wilde vergeten.
Toen ik weer thuiskwam had ik ook de tweede regel:
Een luiaard van lichte zeden
klom uit de boom naar beneden
.
Ik nam de inmiddels bezorgde post mee naar binnen en het eerste wat ik deed was opschrijven wat ik had bedacht. Toen maakte ik de post open. Er zat een bobbelige brief bij van de dichteres Johanna Kruit. Die zag ik eergisteren in Landgraaf en toen had ze tegen me gezegd dat ze vergeten was iets voor me mee te nemen. Ze zou het me sturen en dat had ze dus gedaan. Tot mijn verbazing zat er een piepklein stiletto’tje in. Toen ik op het piepkleine knopje drukte, schoot het mesje eruit, maar het was geen mesje. Het was een pennetje. En het schreef nog ook! Precies wat ik nodig had voor onderweg!
Goh, wat leuk, Johanna! Hartelijk dank voor het pennetje en wat ontzettend aardig dat je aan me gedacht hebt!

Morgen vertel ik waarom ik aan een lui(p)aard dacht, want dat was niet zo maar.

Written by Ted

25 april 2006 at 18:54

Geplaatst in Geen categorie