tedvanlieshout.nu archief

Ted van Lieshout: webarchief

Archive for juli 2008

Tuin

TuinmamMijn moeder is kleiner gaan wonen en heeft een plaats achter haar huis waar ze het erg naar haar zin heeft. Ze wilde er geen gras, maar wel planten, dus overal heeft ze potten neergezet. ’s Ochtends staat ze al vroeg buiten om alles water te geven.

Zelf geef ik weinig om planten. Als kind moest ik altijd de tuin maaien, waar ik een ontzettende hekel aan had, en dus heb ik nooit getaald naar een tuin toen ik eenmaal zelfstandig woonde. Maar ik heb wel een heerlijk dakterras en daar staan wat potten. Het zijn voornamelijk potten waar kamerplanten in hebben gezeten die dood zijn gegaan. Die heb ik op het dakterras gezet en daar is uit zichzelf spul in gaan groeien: grassen, iepen en bieslook.

Gexc3xafnspireerd door de weelde in de tuin van mijn moeder ben ik gisteren planten gaan kopen, want ik vind het txc3xb3ch wel leuk als ik buiten zit en groen om me heen heb. Bovendien krijg ik wel eens planten en die fleuren het terras op, en ook mijn humeur. Maar zo weelderig als bij mijn moeder (hier zie je xc3xa9xc3xa9n kant van haar tuin) is het bij mij niet; ze is trots op haar tuintje en daarom was ze blij dat ik er zondag foto’s van maakte. Alleen die parasolstok vond ze wel erg in de weg staan. – Nou, tegenwoordig kun je daar wel iets aan doen zonder dat je terug hoeft naar Eindhoven om nieuwe foto’s te maken.

Advertenties

Written by Ted

30 juli 2008 at 05:50

Geplaatst in Geen categorie

Prinsentuin

Img404Dichters in de Prinsentuin bofte: vanaf het moment dat het evenement in Groningen begon werkte de zon hartelijk mee en dat kwam goed uit voor de mensen die zin hadden om ontspannen in het gras gezeten naar dichters te luisteren. De opkomst xe2x80x99s avonds was wat minder; het was goed mogelijk dat mensen dachten: wij gaan met dat lekkere weer niet binnen in de boekhandel zitten. De mensen die niet kwamen zagen daardoor niet dat boekhandel Athena wegens de verhuizing van de dag erna geen winkel meer was. De mensen die wel kwamen zagen dat de stoelen buiten waren gezet; de dichters die elkaar zouden interviewen, Peter Holvoet-Hanssen & ik, Hanz Mirck & Erik Bindervoet, deden dat in de openlucht.

Voor mij was dat interviewen wel het hoogtepunt, omdat Peter Holvoet-Hanssen en ik elkaar maar xc3xa9xc3xa9n keer eerder hebben gezien, vluchtig, en elkaar nu het hemd van het lijf moesten vragen. Peter was er nerveus en gespannen over, maar toen we eenmaal begonnen waren aan onze twintig, dertig minuten spreektijd, vielen de spanningen weg en werd het een leuk, warrig gesprek. We waren dan ook verbolgen dat Tsead Bruinja, die het gesprek inleidde, aangaf dat we af moesten sluiten, want we waren volgens ons pas een kwartiertje bezig en aan de vragen op ons briefje nog helemaal niet toe gekomen. Achteraf vertelde men ons dat we al drie kwartier hadden zitten praten, maar daar geloofden we niks van.

Een ander hoogtepunt vond in de middag plaats, nadat ik had voorgelezen. Een moeder kwam twee boeken laten signeren en ze had haar kinderen meegebracht. Exc3xa9n van hen was Iskander, een jongen van elf of twaalf, denk ik, die een gedicht voor mij geschreven had. Ik dacht dat zijn moeder het in het net voor hem had overgeschreven, maar dat was niet zo; hij had het zelf geschreven en heeft dus al een behoorlijk volwassen handschrift. Kijk! Goed hxc3xa9?

Written by Ted

25 juli 2008 at 21:57

Geplaatst in Geen categorie

Telefoon

with 8 comments

TelefoonIedereen zal het wel kennen: zit je te eten en dan gaat de telefoon; je holt erheen en dan blijkt het iemand te zijn die iets wil verkopen. Ik erger me daar dood aan en heb maar één keer adequaat gereageerd. Dat ging toen zo:

Met Ted van Lieshout.

Spreek ik met de heer van Lieshout?

Ja, dat zei ik net.

Wij mogen u een fantastisch aanbod doen.

O?

Als u nu een abonnement neemt op een tijdschrift uit onze aanbieding, krijgt u er tijdelijk een ander blad gratis bij.

Nou, daar heb ik geen belangstelling voor, maar ik ben kinderboekenschrijver en ik heb een aanbieding voor u. Als u nu een boek bij mij bestelt krijgt u een aardige korting. Ik zal u de titels van mijn boeken even noemen. Hebt u even? Het zijn er een stuk of veertig.

Laat maar. Ik hoor het al. Goedenavond.

Goedenavond.

Ik was best tevreden over hoe ik dat had aangepakt, maar meestal is mijn ergernis te groot om er een grappige draai aan te geven. Zoals in het volgende geval; ik had meteen in de gaten dat het een gesprek ging worden waar ik geen zin in had:

Met Ted van Lieshout.

U spreekt met Natuurmonumenten en ik wens u een heel goede ochtend. Spreek ik met de heer van Lieshout.

Ja, dat zei ik toch net?

Dan wil ik eerst even zeggen hoe blij wij zijn met uw jaarlijkse donatie.

Ja, wat wilt u?

Wij hebben nu de mogelijkheid om uw jaarbijdrage om te zetten in een maandelijkse bijdrage. Wij dachten dat dat misschien iets voor u was.

En dan lijkt het u zeker een goed idee om het maandbedrag iets te verhogen, zodat het eind van het liedje is dat ik méér doneer?

Nou, ik zal het u uitleggen.

Ik weet het beter. Ik ben helemaal niet gediend van dit soort ongevraagde telefoontjes. Als u nog verder doorgaat stop ik helemáál met mijn donatie aan Natuurmonumenten.

O, dat zou ik heel vervelend vinden. Dan hang ik maar weer op.

Kijk, dat gesprek was ook zó afgelopen, maar mijn irritatie over het feit dat zelfs goede doelen je gaan zitten treiteren met ongevraagde telefoontjes schoot me zo in het verkeerde keelgat, dat ik daar achteraf helemaal geen tevreden gevoel over had.

Andere mensen vinden het leuk om zulke telefoontjes niet kort te houden, maar juist te rekken. Ze doen dat om de beller op kosten te jagen, want als ze met jóú bellen kunnen ze niet tegelijkertijd iemand anders lastigvallen (bovendien zitten callcenters niet zelden in het buitenland, heb ik me laten vertellen). De “terugpesters” hebben een kant en klaar vragenlijstje bij de telefoon hangen en stellen steeds mallere vragen, maar blijven ondertussen doen of ze gexefnteresseerd zijn.

Ook leuk: zeggen dat je het even aan je man of vrouw moet gaan vragen, de telefoon neerleggen zodat ze moeten wachten en dan niet meer terugkomen.

Maar beter zou zijn als je helemaal niet meer gebeld werd. Gelukkig valt er wel íéts aan te doen. Net zoals met ongewenste post kun je het aantal ongewenste telefoontjes terugschroeven door kenbaar te maken dat je niet wilt worden gebeld. Dat kan via www.infofilter.nl.

Written by Ted

23 juli 2008 at 22:00

Geplaatst in Geen categorie

Chante la vie

Als je iemand van vroeger tegenkomt, die van ongeveer dezelfde leeftijd is als jij, zie je pas hoe oud je zelf geworden bent. Ik ontmoette een oude vriend die ik twintig jaar niet gezien heb; ik had van hem een plaatje in mijn hoofd dat nooit veranderd of bijgesteld is, omdat we elkaar uit het oog verloren. Ik zag hem op straat en herkende hem onmiddellijk. Maar ik zag ook dat die twintig jaren op zijn gezicht getekend staan, dat zijn haar grijs en dun is geworden, en dat hem zien een spiegel was die ik mezelf voorhield. Want het is onmogelijk dat hxc3xadj oud is geworden en xc3xadk niet! Alleen: bij hem gebeurde het in xc3xa9xc3xa9n keer, daar op straat toen ik hem zag lopen, en bij mezelf is het zo zoetjesaan gegaan, dat ik eraan wende.

Op zulke dagen kan de nostalgie toestaan en de weemoed je dwingen om terug te kijken naar vroeger, bijvoorbeeld door een oud fotoalbum open te slaan of door een plaat van vroeger op te zetten: het gekras van de naald op de grammofoonplaat allxc3xa9xc3xa9n al doet denken aan voorbije tijd. En tegenwoordig is er een nieuw medium dat beide enigszins combineert: You Tube. Je kunt door middel van krakkemikkige filmpjes muziek van vroeger beluisteren en kijken naar wat we toen ook alweer aanhadden, hoe strak onze broekjes waren in de jaren zeventig en hoe de snor langzaam in de mode kwam en er ook weer uit verdween.

Ik word daar meestal treurig van, want ik heb altijd een zwak gehad voor gedragen liedjes, dus die zoek ik op en die zijn doorgaans in mineur. Maar ook de vrolijke deunen stemmen me droef, omdat een waarheid zich opdringt die door Ivo de Wijs zo mooi in xc3xa9xc3xa9n zin is vervat: de seizoenen komen terug, de jaren niet.

Ik kwam op You Tube al gauw terecht bij de chansons van Michel Fugain et le Big Bazar, een franstalige (wie zingt er nog in het Frans?) groep die rond 1973 een flowerpowerachtige bxc3xbchnehappening verzorgde met liedjes als de ingetogen klassieker Une belle histoire en het uitbundige Chante la vie, chante, comme si tu devais mourir demain. Ik was toen zeventien en zong en danste mee met de plaat. Leuk en dus ook triest om terug te zien en te horen, en ook uitnodigend, want op You Tube kun je vxc3xa9rder zoeken: wat zou er van de springerige, in oranje tuinbroek gehulde Michel Fugain geworden zijn? En toen vond ik een clip van meer dan dertig jaar later; die jonge vent van toen is een oude heer geworden met dun, wit haar en een onbeweeglijk lijf. Alleen de stem is onveranderd gebleven.

Al associxc3xabrend zocht ik andere clipjes op You Tube en zo kwam ik terecht bij zo mogelijk het allertrieste lied dat ooit geschreven en gezongen is: Avec le temps van Leo Ferrxc3xa9. Wie dat op zijn uitvaart ten gehore brengt is verzekerd van een tranendal. Met de slopende slotzin: Avec le temps on nxe2x80x99aime plus. De mooiste uitvoering is van Leo Ferrxc3xa9 zelf, maar Jane Birkin bewees in 1987 dat je helemaal niet goed hoeft te kunnen zingen, als je maar dxc3xbarft. Chante la vie, chante, comme si tu devais mourir demain.

Written by Ted

21 juli 2008 at 10:51

Geplaatst in Geen categorie

Dichters in de Prinsentuin

Prinsentuin_2008Het is zomer en de boel zit op slot. Iedereen is weg, of zit buiten xe2x80″ in de regen xe2x80″ en ik kan mijn draai moeilijk vinden. De dingen die ik moest doen zijn klaar; de boeken staan op het punt te verschijnen. En ik moet beginnen aan een nieuw boek, maar ik ben vergeten hoe dat ook alweer moet. Dus ik ruim hier een beetje op en ik friemel daar wat op de computer en ik kijk op mijn dakterras of de zon onderhand wil schijnen, zodat ik erin kan zitten. Met een boek, want er zijn nog heel wat boeken die ik moet lezen, waaronder:

– een boek over het fototoestel dat ik onlangs heb aangeschaft en waar ik meer over wil weten;

– een boek over een computerprogramma waarmee ik wil leren werken;

– vier dikke boeken over beeldende kunst, want xc3xa9xc3xa9n van de boeken waar ik aan wil beginnen gaat over kunstbeschouwing en daar moet ik voor studeren;

– twee bundels van Peter Holvoet-Hanssen, want aanstaande donderdag de 24ste tref ik hem in Groningen en de bedoeling is dan dat ik hem vragen stel over zijn werk in het kader van Dichters in de Prinsentuin, en omgekeerd zal hij mij interviewen. Beetje raar om dat te gaan doen, maar het lijkt me ook spannend en leuk. Dat interview vindt xe2x80x99s avonds plaats, met ook nog Hanz Mirck, Erik Bindervoet en Tsead Bruinja, en xe2x80x99s middags lees ik vanaf 16.30 uur met een aantal andere dichters kort voor op het Theeveld: Daniel Billiet, Wim Hofman, Peter Holvoet-Hanssen, Hanz Mirck en Erik Bindervoet. Het hele programma is hier te vinden: http://www.dichtersindeprinsentuin.nl/.

Written by Ted

18 juli 2008 at 22:16

Geplaatst in Geen categorie

Dertig jaar

Written by Ted

17 juli 2008 at 22:00

Geplaatst in Geen categorie

Lloyd

LloydIk wilde al een poos wel eens naar Hotel Lloyd in Amsterdam, om het gebouw van dichterbij te zien, want ik zie het alleen in de verte als ik in de trein langsrijd. Nu kwam het ervan, omdat ik er ging eten. Leuke obers, sfeervolle ruimte, slecht eten. Wel voor een deel eigen schuld, dat laatste, want je moet geen kalfslever met ui en spek bestellen in een restaurant waarvan je nog niet weet of het goed is. Ik vroeg nadrukkelijk of de kok lever bereiden kon en ik benadrukte dat ik die lever tussen medium en well done wilde. Ja, dat kon, zei de charmante ober. Maar ik kreeg een schoenzool op mijn bord die zo taai was dat ik er met mijn mes nauwelijks doorheenkwam door de zeentjes, terwijl de binnenkant volkomen rauw was. Ik stuurde het terug en wilde op slag vegetarixc3xabr worden, en toen het bord even later weer op tafel werd gezet was het spek eraf gehaald en zag de bijbehorende ui, die gebakken hoorde te zijn, eruit als gekookte witte kool. Het vlees, dat in de verste verte niet leek op kalfslever, was nog steeds beroerd, dus ik liet het liggen. Mijn tafelgenoot was wel tevreden over de lamskoteletjes, al waren die erg bleek. Die koteletjes lagen op een bord met niks erbij. Gewoon een kaal, leeg onopgemaakt bord met wat vlees erop en verder niks voor 16,50. Als je er iets bij wilde, moest je dat er apart bij kopen. Een portie bietjes kostte 4 euro en een bord friet eveneens. Die friet was slecht. Het was volkomen uitgedroogde patat, en ik had de indruk dat die al eerder afgebakken was en nu nog gauw in de oven was opgewarmd. En voor mijn bord oneetbare lever met een bord ouwe friet betaalde je 19 euro. Voor dat bedrag zou je eigenlijk behoorlijk moeten kunnen eten, maar niet in het restaurant van Hotel Lloyd.

Written by Ted

15 juli 2008 at 22:01

Geplaatst in Geen categorie