tedvanlieshout.nu archief

Ted van Lieshout: webarchief

Archive for september 2008

Berlijn (2)

Het Literaturfestival werd, zeker voor wat betreft het kindergedeelte, zeer goed georganiseerd. Onder aanvoering van Miriam Mxc3xb6llers zorgde een grote groep jongelui dat het de schrijvers aan niets ontbrak: ik werd door twee jongedames afgehaald van het vliegveld en naar elk optreden, waar dan ook in de stad, werd ik door iemand begeleid. Met een taxi. En zelfs voor het eten werd gezorgd. We konden elke middag en avond gratis aanschuiven. Volgens mij was dat eten het enige waar over geklaagd werd. Het thema van de Literaturfestival is Afrika en zo hadden ze bedacht dat er Afrikaans gekookt moest worden. Maar ze hadden kennelijk iemand uit een heel arm land gehaald, want het menu was aan de eenzijdige kant. Op de eerste middag kregen we, bij wijze van lunch, rijst. Rijst met kip in een sesampastasaus of misschien was het wel een pindasaus. xe2x80x99s Avonds bij het diner was er: rijst. Met dezelfde saus, maar dan zonder kip. De volgende lunch bestond uit rijst met een erg vieze en onsmakelijk ogende derrie. En ook xe2x80x99s avonds werd dat geserveerd. De derde dag kregen de gasten rijst met groente. Niks ervoor en niks erna, zoals alle dagen, behalve in het weekend, want toen lag er ook fruit op tafel. Op de vierde dag werd er gevarieerd: xe2x80x99s middags was er rijst die enigszins leek op nasi en xe2x80x99s avonds was er groenteprut met gebakken banaan. De vijfde dag was er rijst met uien, en de laatste dag dat ik er was: gebakken banaan met groenteprut. xe2x80″ We moesten er allemaal wel om lachen, want het was voor ieder van ons natuurlijk heel goed mogelijk om ergens in de stad iets anders te eten, en dat deed men ook.

Er was verder maar xc3xa9xc3xa9n dissonant. Ik kon het goed vinden met de ongeveer twintig jongelui die de schrijvers begeleidden en xc3xa9xc3xa9n van hen daagde me uit om speciaal voor hun voor te lezen. Daar ging ik onmiddellijk mee akkoord. Er waren voor het festival bijna twintig gedichten van mij in het Duits vertaald, en die zou ik aan ze voorlezen. Tot mijn genoegen wilden alle jongelui (ze waren tussen de 20 en 26 jaar) komen luisteren, en dat crexc3xaberde een probleem. Want ze hadden er niet voor gezorgd dat de taken die door het ingelaste optreden bleven liggen door anderen gedaan werden, dus ze werden vlak voor mijn privxc3xa9-optreden flink tot de orde geroepen en een paar jongeren konden het optreden daardoor niet bijwonen. Ik kon duidelijk merken dat er een gespannen sfeer hing toen ik, een uur later dan gepland, begon voor te lezen. Maar dankbaar was het wel, want ze hingen aan mijn lippen. Dankbaar was het ook vanwege het feit dat ik ze op deze manier kon bedanken voor het welslagen van mijn verblijf in Berlijn.

Advertenties

Written by Ted

29 september 2008 at 22:02

Geplaatst in Geen categorie

Berlijn (1)

BerlijnIk ben weer terug. Ik heb een erg leuke tijd in Berlijn gehad en ik maakte indruk met mijn steenkolenduits. Vooral Fliegfeld vonden de Berlijners erg leuk en toen ik aan de taxichauffeur vroeg of hij um kon fahren, keek hij met grote ogen naar mij via de achteruitkijkspiegel, want ze vragen hem niet elke dag om iemand omver te rijden. De kinderen met wie ik werkte waren lief. We maakten tekeningen en ik zei voortdurend: wir gehen weiter. Daarmee bedoelde ik dat we verder gingen met tekenen, maar achteraf hoorde ik dat ik zei dat we verder moesten lxc3xb3pen, en dat ik eigenlijk had moeten zeggen: wir machen weiter. Maar geen enkel kind corrigeerde mij. Dat deden alleen volwassenen.

Nu moeten jullie niet denken dat mijn Duits hxc3xa9xc3xa9l erg beroerd is. Ik kan me goed verstaanbaar maken, en dat komt deels doordat het me helemaal niet kan schelen dat ik fouten maak. Ik durf gewoon Duits te praten, omdat ik het veel te lastig vind om mijn betoog steeds te moeten onderbreken voor een tolk. Ik zeg dem en den door elkaar en plaats umlauten verkeerd, waardoor woorden een totaal andere betekenis krijgen, maar het lukte vrijwel altijd om de boodschap over te brengen, en door de fouten die ik maakte was het vaak onbedoeld nog grappig ook wat ik zei. Bovendien stelt men het op prijs dat je probeert om in hun taal te praten. Daarom heb ik niet geaarzeld en ben er gewoon vol voor gegaan. Ik weet natuurlijk best dat mensen die de taal niet goed spreken dom over kunnen komen, maar met een beetje flair en durf kom je een heel eind. Het hoogtepunt was, denk ik, een zaal met 260 negenjarige kinderen. Ik had van alle kanten assistentie gekregen: een presentator, een acteur die mijn gedichten in het Duits voordroeg en een tolk. Maar in Nederland heb ik geen presentator nodig en ook geen acteur die mijn werk voorleest, dus dat deed ik zoveel mogelijk zelf. Al was het leuk om eerst mijn gedicht in het Duits te horen voordragen door een professionele acteur, en daarna zelf de Nederlandse versie voor te lezen – de kinderen probeerden het Nederlands zo goed mogelijk te verstaan, waardoor poxc3xabzie ineens een spelletje werd.

Het was fijn dat ik een tolk had, want wat wel erg op kan houden is als je vruchteloos op zoek bent naar een woord waar je geen alternatief voor kunt vinden. Dan hoefde ik maar even naar de tolk te kijken en dan kreeg ik het woord aangereikt dat ik zocht. Zij was ook nodig toen ik met kinderen tekeningen maakte. De kinderen wilden dat ik een Meerschweinchen tekende. Ik had geen idee wat een zeezwijntje is. Weten jullie het? Niet opzoeken, hoor!

Written by Ted

29 september 2008 at 07:52

Geplaatst in Geen categorie

Auf wiedersehen

De bloemen in huis zijn nog niet allemaal verwelkt, maar ik heb ze toch opgeruimd. Ook de afwas is gedaan en de vuilniszakken zijn op de hoek van de straat gezet. Ik heb een beetje opgeruimd en de planten extra water gegeven. Mijn koffer is ingepakt en hij staat klaar bij de deur. Morgen in alle vroegte vertrek ik naar Berlijn voor het literatuurfestival dat daar plaatsvindt. Daarom hier een gedicht van mij dat ter gelegenheid daarvan door Rolf Erdorf is vertaald in het Duits:

Aufgeschlagenes Buch

Wie finde ich mich selbst als Buch?

Ich mxc3xb6chte mich mal lesen,

blxc3xa4ttern und zxc3xa4hlen

wie viele Seiten ich hab.

Ob ich ein Mxc3xa4rchen bin

oder eher ein Schulbuch.

Soll ich mich kaufen?

Ausleihen in der Bibliothek?

Nur heimlich meinen

Schluss lesen und mich leise

zurxc3xbcckschieben ins Regal?

Written by Ted

22 september 2008 at 15:18

Geplaatst in Geen categorie

Waaraan herken je een dichter?

Kidsweek190908kleinGisteren berichtte ik dat dichters niet kunnen autorijden. Dat is niet opgepikt door mensen die nieuws vergaren en verspreiden. Waarschijnlijk omdat ze het bericht niet ernstig nemen. Maar ik bedoelde het wel degelijk serieus, zij het met een glimlach.

Dat dichters niet kunnen rijden is me door de jaren heen opgevallen; ik heb daar nooit specifiek onderzoek naar verricht. Waar ik wel onderzoek naar heb gedaan xe2x80″ voor Kwam dat zien! Kwam dat zien!, het prachtboek waarvan je hierbij een (tot citaten gereduceerde) recensie uit Kidsweek aantreft (klik voor vergroting) xe2x80″ is naar het lievelingseten van dichters. Ik heb in de interviews die ik voor dat boek gemaakt heb ook gevraagd wat dichters het liefst zouden willen zijn als ze in het circus werkten. Hier zijn mijn wetenschappelijk onverantwoorde bevindingen:

1. Bijna de helft van alle dichters zou jongleur en in nog meerdere mate acrobaat willen zijn, met een zeer sterke voorkeur voor de trapeze.

2. Voor opvallend veel dichters zijn oesters een regelrechte lekkernij; dichters die er niet van houden, hebben ze er ook echt een hekel aan.

3. Gevoegd bij het xe2x80x9cfeitxe2x80x9d dat (mannelijke) dichters geen rijbewijs hebben of vrijwel nooit autorijden, geeft dat een beeld van dxc3xa9 dichter waarvan het een raadsel is waarom het niet op het journaal is.

Written by Ted

20 september 2008 at 06:54

Geplaatst in Geen categorie

Dichter & auto

Men zegt regelmatig dat ik veelzijdig ben en alles kan. Ik kijk dan heel beminnelijk, maar ik weet dat het helemaal niet waar is. Ja, het klopt wel dat ik een beetje aardig schrijf en een tekeningetje kan ik ook maken, maar dingen waar je wat aan hxc3xa9bt, die kan ik niet. Een defecte strijkbout kan ik niet repareren, als er ergens een lek zit moet de loodgieter op komen draven en als er een kast in elkaar gezet moet worden, al is-ie van Ikea en is de instructie overduidelijk, dan kan ik dat beter een ander laten doen. En wat ik ook niet kan is autorijden. Ik heb zelfs nooit rijles gehad; ik had er geen vertrouwen in dat ik het ooit zou leren, dus ik ben er nimmer aan begonnen. Maar nu vond ik op internet dat je rijsimulators hebt en toen dacht ik: dat is een mooie manier om er toch eens achter te komen of het terecht was dat ik nooit ben gaan lessen, want in een rijsimulator kruip je achter het stuur zonder dat het kwaad kan.

Afgelopen vrijdag heb ik een proefrijles gehad. Ik moest versnellen van 30 kilometer naar 50 en vervolgens naar 80 en dan weer terug en ik krijg daarvoor een cijfer: een 6,3. Ik vond dat laag, maar de instructeur zei dat het goed was. Daarna moest ik schakelen en de koppeling bedienen en dat vond ik erg moeilijk, want ik snxc3¡pte het niet. Ik had er wel een 10 voor, maar de instructeur had daarbij toch de opmerking dat ik de koppeling weliswaar goed bediende, maar te veel gaste en dat telde ten onrechte niet mee bij de totstandkoming van het beoordelingscijfer. De instructeur schudde zijn hoofd. Hij zei: xe2x80x98Als u per se wilt leren rijden, dan raad ik aan dat u een automaat neemt.xe2x80x99 Hij bedoelde eigenlijk: U bent een ouwe zak en u leert het nxc3xb3xc3xb3it!

Hij bevestigde eigenlijk wat ik al wist, maar toch had ik zelf de indruk dat ik het wel onder de knie zou krijgen, want na xc3xa9xc3xa9n uur proefles begreep ik toch al heel aardig hoe dat nou zit met die koppeling en de versnellingsbak. Vond ikzelf. Toch twijfel ik erg of ik wel een tweede les moet nemen. Het is nu eenmaal zo dat dichters, en dan met name van het mannelijk geslacht, niet kunnen autorijden! Er zijn wel een paar dichters die een rijbewijs hebben, maar ze rijden niet graag of zitten maar zelden achter het stuur. Het is zelfs zo dat je misschien moet concluderen dat dichters die wel graag en vaak autorijden geen echte dichters zijn! Want echte dichters kunnen niet autorijden. Dat is nu eenmaal zo.

Written by Ted

18 september 2008 at 22:44

Geplaatst in Geen categorie

4

TedvanlieshouttelboekenDit is 4. Zojuist verschenen! Het is de opvolger van 3. 3 Is boek 1 en 4 is boek 2. Ik hoop dat de serie zo succesvol is dat ik van uitgeverij Nieuw Amsterdam ook nog deel 3 en 4 mag maken. Deel 3 zou dan 2 zijn. En deel 4 1. Waarom deel 1 niet 1 is? We zijn begonnen met 3 om het principe duidelijk te maken. In het boek staan 25 afbeeldingen van kunstobjecten uit het Rijksmuseum. Die zijn geordend volgens de tafel van 3. Op het 1ste plaatje is een koperschildering te zien waarop iets te tellen valt dat uit 3 dingen bestaat, op het 2de plaatje kun je 6 dingen tellen, 9, 12, 15, 18, 21, 24, 27, 30, 33, 36, 39, 42, 45, 48, 51, 54, 57, 59, 60, 63, 66, 69, 72 en 75. Dat principe zou veel minder duidelijk geweest zijn als we waren begonnen met de tafel van 1: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25. Nadat de uitgeverij groen licht had gegeven voor deel 2, wilde ik 2 maken, maar het Rijksmuseum had een voorkeur voor de tafel van 4. Daarom is deel 2 dus 4 geworden: 4, 8, 12, 16, 20, 24, 28, 32, 36, 40, 44, 48, 52, 56, 60, 64, 68, 72, 76, 80, 84, 88, 92, 96, 100. Regelmatig zeggen mensen tegen mij dat ze 3 hebben, en dat ze de eerste 2 delen hebben gemist. Maar dan zeg ik dus dat 3 deel 1 is en dat er nog helemaal geen 1 en 2 zijn. Ik hoop nu wel snel te kunnen beginnen met 1 en 2, want dan is de serie compleet. Komt er dan geen 5? Nee, het blijkt bijna onmogelijk om grote aantallen op een afbeelding te tellen en met het aantal van 100 is de bovengrens echt wel bereikt. Ik heb wel afbeeldingen gevonden waarop je tot 200 kunt tellen, maar dan is de lol er heel gauw vanaf. – Is het duidelijk zo?

Written by Ted

17 september 2008 at 06:44

Geplaatst in Geen categorie

Herfst

Ik heb een vriend die tuinman is. Ik liet hem een plant zien die op mijn dakterras staat, omdat ik trots was dat hij ondanks mijn ongroene vingers txc3xb3ch is gaan bloeien. In september!

xe2x80x98Kijk,xe2x80x99 zei ik, xe2x80x98mooi hxc3xa8?xe2x80x99

xe2x80x98Ik wil niet vervelend zijn,xe2x80x99 zei mijn vriend, xe2x80x98maar hij bloeit omdat hij dood gaat. Voordat hij sterft wil hij zich nog voortplanten en daarom bloeit hij.xe2x80x99

xe2x80x98O,xe2x80x99 zei ik teleurgesteld. Mijn vriend keek rond. Hij knikte met zijn hoofd naar een andere plant die ik deze zomer heb gekocht en die ontzettend zijn best doet om te bloeien.

xe2x80x98Die gaat ook dood,xe2x80x99 zei mijn vriend die tuinman is. Het is een nare man.

Written by Ted

15 september 2008 at 22:01

Geplaatst in Geen categorie