tedvanlieshout.nu archief

Ted van Lieshout: webarchief

Archive for maart 2009

Soep

We verbleven in Zuid-Limburg in een huisje en na een fikse wandeltocht zei een van de vijf wandelaars: ‘Ik heb zin in tomatensoep!’

xe2x80x98Dan eten we soep,xe2x80x99 werd al gauw besloten.

xe2x80x98Maar geen tomatensoep, want dat lust ik niet,xe2x80x99 zei een andere wandelaar, waarop een derde van ons boodschappen ging doen. Hij kwam na een paar uur thuis met zes pakken ossenstaartsoep.

xe2x80x98Waarom ben je zo lang weggebleven?xe2x80x99 vroegen we hem.

xe2x80x98Ik wou de omgeving nog wat verkennen,xe2x80x99

xe2x80x98Waarom heb je zes pakken ossenstaartsoep gekocht?xe2x80x99

xe2x80x98Omdat het geen tomatensoep mocht zijn.xe2x80x99

xe2x80x98Hoezo niet?xe2x80x99

xe2x80x98Dat staat op het boodschappenlijstje.xe2x80x99

We bekeken het boodschappenlijstje nauwkeurig en toen zagen we dat achter SOEP iemand had gekrabbeld: Gxc3xa9xc3xa9n tomatensoep.

Ik zou zelf xc3xa9xc3xa9n pak tomatensoep gekocht hebben en xc3xa9xc3xa9n pak groentesoep of zo. Geen ossenstaartsoep want volgens mij lust lang niet iedereen dat en ik blief dat niet zonder madeira.

Advertenties

Written by Ted

31 maart 2009 at 06:59

Geplaatst in Geen categorie

Wandelen

Zuid_limburgHoewel het weer niet erg meewerkte gingen we met een stel wandelen in Zuid-Limburg. Ik vind wandelen erg leuk en ik had er nieuwe schoenen voor gekocht, want ik vermoedde dat er flink door het bos gelopen moest worden, omdat de wandelpartners daar veel van houden, en ik had geen schoenen die daar geschikt voor zijn. Ik heb ze de hele afgelopen week ingelopen, maar dat bleek toch niet voldoende. Ze liepen prima, maar door een vouw in het materiaal die erg op mijn enkel drukte, werd het lopen steeds pijnlijker, dus ik raakte nogal eens achterop. Bovendien begon ik me steeds meer te ergeren. Als xc3xa9xc3xa9n van de medewandelaars een paadje zag dat afweek van de officixc3xable route, dan begon zijn avontuurlijke hart sneller te kloppen en gingen de anderen op onderzoek uit, terwijl ik gewoon de aangewezen weg van A naar B wilde lopen. Het werd helemaal dol toen we van een uitstekend wandelpad af stapten, een soppig weiland in zodat we tot onze liezen wegzakten in de bagger, en ons zwoegend 100 meter voortsleepten, waarna we weer terug op het wandelpad stapten, dat al die tijd pal naast ons doorliep. Ik zag daar eerst de humor wel van in, maar toen de medewandelaar verlekkerd naar een kronkelpad wees dat wxc3xa9xc3xa9r een berg op liep, terwijl ik juist dankbaar, nog nahijgend, aan de afdaling was begonnen, weigerde ik nog een voet te verzetten. Gelukkig werd er deze keer naar me geluisterd, en als ze het niet gedaan hadden was ik in mijn eentje doorgelopen, want ik wou naar hxc3xbaxc3xads! Dat Zuid-Limburgse landschap is wondermooi, maar het moet niet zo heuvelachtig zijn.

De volgende dag zouden we weer gaan wandelen, maar ik had het na xc3xa9xc3xa9n dag wel gezien. Ik zei: laat mij maar lekker thuis. We zaten in een vakantiehuisje met een heerlijk terrasje, en ik had zin om wat te werken in het waterige zonnetje (en naar binnen te vluchten als het weer eens regende). De anderen wilden daar echter niets van weten. Het was ongezellig zonder mij, zeiden ze, en we waren toch met zijn allen gekomen en dan moesten we niet ieder onze eigen dingen doen, dus ik ging txc3xb3ch maar weer mee, want we zouden ons deze keer heusechtwaar houden aan de officixc3xable wandelroute. Maar meteen bij het eerste zijpad ging het kriebelen en jeuken bij de medewandelaars, en het eind van het liedje was dat ik er zwaar de pest over in had dat ik me over had laten halen om mee te gaan, terwijl de anderen zich door mij belemmerd voelden in hun drang naar het oergevoel. Ik vond het helemaal niet leuk. Ik houd ervan om op een wandeling stil te staan en de omgeving in me op te nemen, de anderen ging het niet om de omgeving, maar om het lopen zelf. Om het leveren van de prestatie. Dat pakte totaal omgekeerd uit: doordat ik de anderen moeilijk bij kon houden keek ik alleen maar naar de grond om niet uit te glijden, terwijl de anderen tijd over hadden om eens om zich heen te kijken naar hoe mooi Zuid-Limburg is.

Written by Ted

30 maart 2009 at 07:37

Geplaatst in Geen categorie

Nieuwe directeur KB

BasIn juni wordt Bas Savenije directeur van de Koninklijke Bibliotheek, en daarop vooruitlopend heeft hij, zo lees ik in een artikel in NRC Handelsblad, de aanval geopend op de Auteurswet uit 1912, die o.a. bepaalt dat er auteursrecht rust op teksten tot 70 jaar na de dood van de schrijver. Savenije vindt dat het auteursrecht aangepast moet worden omdat het goed zou zijn voor de vrije verspreiding van informatie.

Het is mooi dat hij nu al opkomt voor de belangen van de gebruikers die hij gaat dienen, maar ik mis wat hij te zeggen heeft over de consequentie voor de xc3¡ndere partij met wie hij te maken krijgt: de rechthebbenden. Morrelen aan het auteursrecht kan alleen, vind ik, als je er tegelijkertijd voor zorgt dat er geen uitholling plaatsvindt van het recht van auteurs op een billijke vergoeding voor hun werk.

Written by Ted

27 maart 2009 at 06:15

Geplaatst in Geen categorie

11%

Ik dacht dat de zaal in de OBA stampvol zou zijn, dus ik ging gisteren op tijd naar binnen en koos de stoel helemaal achterin en bovenaan bij het gangpad. Ik ging daar ook zitten omdat ik niemand kende en ik had geen zin om naar bekenden te zoeken. Die bleken er uiteindelijk wel te zijn, want doordat de meeste mensen na mij de zaal in kwamen, herkende ik een aantal van hen, onder wie Jan Boerstoel, Janne Rijkers en Ton Rozeman van het VvL-bestuur en Mireille Geus van het Gouden Griffelboek Big. Veel meer schrijvers waren er niet, en dat verbaasde me wel, want het symposium Wat de keten bindt was erg uitnodigend en toegankelijk voor het hele boekenvak. Het was georganiseerd door de KVB (Koninklijke Vereniging van het Boekenvak) en de Dr. P.A. Tiele-Stichting en het ging over de toekomst van het boekenvak. Toch bleven er nog wel zo’n dertig tot veertig stoelen leeg.

Ik vond alle sprekers erg goed: ze deden het bijna allemaal uit hun hoofd en je kon goed zien dat ze behoorlijk ervaren waren in het spreken in het openbaar. De Tiele-lezing werd verzorgd door Hans Willem Cortenraad, de directeur van het Centraal Boekhuis, die voortreffelijk sprak, maar in wezen niet veel verder kwam dan een langgerekte reclamespot voor zijn bedrijf, waardoor zijn verhaal te gekleurd was voor een min of meer objectieve kijk op het thema van de dag. Maar dat kon je hem niet kwalijk nemen, want de lezing die hij gaf was weliswaar ingebed in het symposium, maar maakte er niet per se onderdeel van uit. Evengoed ging hij wel in op de toekomst van het Centraal Boekhuis in het digitale tijdperk.

Prima was ook Paul Rutten (hoogleraar digitale mediastudies), maar best was Paul Schnabel (directeur Sociaal en Cultureel Planbureau), die zijn levendige lezing nog eens oppepte met een soort nichtenvenijn, waardoor het allemaal heel vrolijk werd, zonder dat de ernst uit het oog werd verloren.

Toch zat hetgeen me het meest verbaasde in de Tiele-lezing. Cortenraad schotelde plaatjes voor van de verdeling van traditionele percentages van een boek en daar stond dat auteurs 11% royalty krijgen. Dus niet 10%, zoals de meeste van ons denken. Ook op het volgende beeld dat hij liet zien was een aandeel van 11% gereserveerd voor de auteurs, dus ik kreeg nxc3xb3g meer in mijn hoofd dat wij, schrijvers, xc3xa9xc3xa9n procent te weinig krijgen! Op het volgende plaatje schetste hij de nabije situatie bij eBooks. Dan stijgt het aandeel van schrijvers naar 16%, hetgeen an sich mooi is, maar het aandeel van de uitgevers schiet omhoog van 24 naar 43%. Daarmee was nog niks gezegd, want die 11% vertegenwoordigde een bedrag van ongeveer 2 euro en nog wat; die 16% van eBooks vertegenwoordigt een waarde van nog maar 1,63 euro, als ik dat goed onthouden heb. Het percentage gaat dus wel omhoog, maar het is een percentage van een lager bedrag, waardoor de inkomsten van auteurs met 20% achteruitgaan!

Dat niemand daar van op keek in de zaal, dat er geen ooohs en aaahs klonken, kwam doordat er hoegenaamd geen schrijvers in de zaal zaten. Die waren thuisgebleven. Dus ik roep het hier: wij moeten niet 10 maar 11 procent krijgen, jongens! Nu. En straks, als die e-boeken gebruikelijk worden, moeten we geen genoegen nemen met een wassen neus, maar een billijke vergoeding eisen. Or else!

Written by Ted

24 maart 2009 at 23:29

Geplaatst in Geen categorie

Jacques Dohmen weg

Jacques_dohmenAfgelopen week heeft Jacques Dohmen zijn bureau uitgeruimd. De komende week is hij in Bologna, daarna komt hij nog twee keer kijken op de uitgeverij, en dan is het over en uit. xe2x80″ Er zijn misschien mensen die zich afvragen: wie is dat? Jacques Dohmen was de afgelopen dertig jaar dxc3xa9 redacteur van Kinderboekenland. Ik mag dat gerust zo zeggen. Hij kwam van Bruna, ging werken bij Querido, en maakte daar mee hoe het kinder- en jeugdboek een literaire vlucht maakte die mede dankzij hem tot stand kwam. Hoogtepunten als Kleine Sofie en Lange Wapper van Els Pelgrom en de dierenboeken van Toon Tellegen luidden de glorietijd in en auteurs als Imme Dros, Wim Hofman en Peter van Gestel kwamen naar Querido toe omdat het zoxe2x80x99n puike uitgeverij was. Mede dankzij Jacques. En vanuit Vlaanderen kwam eerst Bart Moeyaert naar Querido en later volgden auteurs als Anne Provoost, Andrxc3xa9 Sollie en Marita De Sterck. Volgens mij is het niet overdreven om te stellen dat de impuls die vanuit Nederland kwam, en in het bijzonder van Jacques Dohmen, de literaire ontwikkeling in Vlaanderen een flinke schop onder de kont heeft gegeven.

En nu gaat Jacques Dohmen met vervroegd pensioen. Hij is bijna 62 en gaat pianospelen, boetseren en genieten van zijn verzameling Colette. Dat is hem wel gegund, al laat hij een soort leegte achter. Het gaat heus wel verder zonder hem, maar er is toch echt een tijdperk afgesloten. En ook ikzelf zal van heel dichtbij merken dat Jacques is gestopt met werken. Samen met Belle Kuijken, die in Vlaanderen het Queridofort bewaakt, verzorgen Jacques en ik de redactie van het Querido Poxc3xabziespektakel, waarvan vorig jaar het eerste deel verscheen, Kwam dat zien! Kwam dat zien!. We zijn nu bezig met Ik wil een naam van chocola, het tweede deel dat in augustus verschijnt. Maar we moeten nu verder zonder Jacques. En ik kan xc3xa9xc3xa9n ding vanuit de grond van mijn hart zeggen: dat vind ik helemaal niet leuk! En dat is een understatement.

Written by Ted

22 maart 2009 at 22:02

Geplaatst in Geen categorie

Spui, Amsterdam 21.00 – 23.00 uur

Vanavond is er een soort boekenmarkt rond het Spui in Amsterdam waarbij heel veel dichters en schrijvers voorlezen of iets anders doen: de Boekennacht. Ik lees van 21.45 tot 22.00 uur voor – ik weet niet precies waar – en van 21.00 tot 23.00 uur verkoop ik boeken in een kraam. Het zijn allemaal boeken die niet meer in de handel verkrijgbaar zijn, dus wie toch nog een exemplaar van Gebr. wil hebben of van Stil leven, of van Papieren Museum 2 of van Ik ben een held (de originele versie) of De allerliefste jongen van de hele wereld of de omnibus Luitje en de limonademoeder + De winkel van Wimper + Kind te huur, die moet vanavond naar het Spui komen. Ik heb van alle titels maar tien exemplaren bij me, dus op = op. Boeken worden natuurlijk gesigneerd, als dat op prijs gesteld wordt, en voorzien van een tekening.

Meer info op: www.amsterdamwereldboekenstad.nl

Written by Ted

20 maart 2009 at 11:01

Geplaatst in Geen categorie

Lente

Leucojum_aestivum_subsp_pulMaandag stond een lieve vriend voor de deur met een paar plastic tassen en een grote zak potgrond. Hij dacht dat ik in een depressie zat omdat ik een Brabantse prijs niet had gewonnen en ook al niet op de shortlist van de Gouden Uil terechtgekomen was. Ik had juist goede zin, want het was mooi weer, maar ik kreeg nxc3xb3g betere zin toen ik hem voor de deur zag staan. Hij haalde tien potjes viooltjes uit de plastic tassen en een potje voorjaarsklokjes, en plantte die op mijn dakterras over in grotere bakken. Terwijl hij dat deed veegde ik de tegels schoon en zette de stoelen buiten, want dat had ik nog niet gedaan. Het zonnetje stond dapper te schijnen en met een vest aan en een kopje thee konden we zeker een half uur buiten blijven zitten wachten op de lente. Die begint vandaag, zei de weerman, maar voor mij begon die maandag al.

Written by Ted

19 maart 2009 at 23:07

Geplaatst in Geen categorie