tedvanlieshout.nu archief

Ted van Lieshout: webarchief

Wandelen

Zuid_limburgHoewel het weer niet erg meewerkte gingen we met een stel wandelen in Zuid-Limburg. Ik vind wandelen erg leuk en ik had er nieuwe schoenen voor gekocht, want ik vermoedde dat er flink door het bos gelopen moest worden, omdat de wandelpartners daar veel van houden, en ik had geen schoenen die daar geschikt voor zijn. Ik heb ze de hele afgelopen week ingelopen, maar dat bleek toch niet voldoende. Ze liepen prima, maar door een vouw in het materiaal die erg op mijn enkel drukte, werd het lopen steeds pijnlijker, dus ik raakte nogal eens achterop. Bovendien begon ik me steeds meer te ergeren. Als xc3xa9xc3xa9n van de medewandelaars een paadje zag dat afweek van de officixc3xable route, dan begon zijn avontuurlijke hart sneller te kloppen en gingen de anderen op onderzoek uit, terwijl ik gewoon de aangewezen weg van A naar B wilde lopen. Het werd helemaal dol toen we van een uitstekend wandelpad af stapten, een soppig weiland in zodat we tot onze liezen wegzakten in de bagger, en ons zwoegend 100 meter voortsleepten, waarna we weer terug op het wandelpad stapten, dat al die tijd pal naast ons doorliep. Ik zag daar eerst de humor wel van in, maar toen de medewandelaar verlekkerd naar een kronkelpad wees dat wxc3xa9xc3xa9r een berg op liep, terwijl ik juist dankbaar, nog nahijgend, aan de afdaling was begonnen, weigerde ik nog een voet te verzetten. Gelukkig werd er deze keer naar me geluisterd, en als ze het niet gedaan hadden was ik in mijn eentje doorgelopen, want ik wou naar hxc3xbaxc3xads! Dat Zuid-Limburgse landschap is wondermooi, maar het moet niet zo heuvelachtig zijn.

De volgende dag zouden we weer gaan wandelen, maar ik had het na xc3xa9xc3xa9n dag wel gezien. Ik zei: laat mij maar lekker thuis. We zaten in een vakantiehuisje met een heerlijk terrasje, en ik had zin om wat te werken in het waterige zonnetje (en naar binnen te vluchten als het weer eens regende). De anderen wilden daar echter niets van weten. Het was ongezellig zonder mij, zeiden ze, en we waren toch met zijn allen gekomen en dan moesten we niet ieder onze eigen dingen doen, dus ik ging txc3xb3ch maar weer mee, want we zouden ons deze keer heusechtwaar houden aan de officixc3xable wandelroute. Maar meteen bij het eerste zijpad ging het kriebelen en jeuken bij de medewandelaars, en het eind van het liedje was dat ik er zwaar de pest over in had dat ik me over had laten halen om mee te gaan, terwijl de anderen zich door mij belemmerd voelden in hun drang naar het oergevoel. Ik vond het helemaal niet leuk. Ik houd ervan om op een wandeling stil te staan en de omgeving in me op te nemen, de anderen ging het niet om de omgeving, maar om het lopen zelf. Om het leveren van de prestatie. Dat pakte totaal omgekeerd uit: doordat ik de anderen moeilijk bij kon houden keek ik alleen maar naar de grond om niet uit te glijden, terwijl de anderen tijd over hadden om eens om zich heen te kijken naar hoe mooi Zuid-Limburg is.

Advertenties

Written by Ted

30 maart 2009 bij 07:37

Geplaatst in Geen categorie

10 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Ik hoop niet dat je een wandelfobxc3xade hebt overgehouden van deze wandeltochten…

    Bart

    30 maart 2009 at 11:35

  2. Mijn lieve vader, bijna 80, zuilimburger, wandelaar, natuurman en moralist zegt altijd: wandelen doe je niet alleen met je voeten, maar ook met je zintuigen.
    En zo is het.

    leo hermens

    30 maart 2009 at 15:30

  3. Dat is waar, maar de blaren krijg je op je voeten en niet op je ogen.

    Ted

    30 maart 2009 at 16:01

  4. Oefenen, Ted, en goeie schoenen.En af en toe op je rug tussen de zinkviooltjes.

    leo hermens

    30 maart 2009 at 16:34

  5. Beste Ted,
    Wanneer je weer eens wilt genieten van Zuid Limburg, laat het me weten. Ik wandel gestaag maar niet drammerig, sta geregeld even stil en zorg bij langere tochten dat er altijd cafeetjes op de route liggen.
    hartelijke groet,
    Hanneke

    Hanneke

    30 maart 2009 at 18:21

  6. O nee! Geen cafeetjes langs de route! Dan duurt het helemaal lang voor we weer thuis zijn!

    Ted

    30 maart 2009 at 22:29

  7. Hahaha! Ik zie het voor me. Ik heb blaargel ontdekt en dat werkt (bij mij) super.

    karin

    31 maart 2009 at 06:11

  8. Maar hoe liep het af? Zijn jullie wrokkig uit elkaar gegaan? Nxc3xb3xc3xb3it meer samen in een huisje?

    Corien

    31 maart 2009 at 08:28

  9. Nee joh, er is geen moment ruzie geweest. Maar met deze ervaring op zak lijkt het me makkelijker om een volgende keer te betogen dat ze mij beter thuis kunnen laten.
    Of we gaan wandelen in Friesland!

    Ted

    31 maart 2009 at 09:06

  10. Goed idee, Ted. Hier is alles plat…

    Bart

    31 maart 2009 at 10:32


Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: