tedvanlieshout.nu archief

Ted van Lieshout: webarchief

Archive for juli 2009

Ik wil een naam van chocola

IwenvcHier is-ie dan: deel 2 van Querido’s Poxc3xabziespektakel, dit keer met een omslag van Sebastiaan Van Doninck. Het boek is net van de persen gerold en zal zo snel mogelijk naar de verschillende medewerkers worden gestuurd!

Advertenties

Written by Ted

30 juli 2009 at 22:25

Geplaatst in Geen categorie

Gebr. opnieuw

Gebroverview_2Soms moet je dingen doen waar je geen zin in hebt. Omdat het je werk is. Zoals nu.

Nadat ik wegging bij uitgeverij Van Goor, alweer een paar jaar geleden, sijpelde Gebr. uit de winkels en Nieuw Amsterdam heeft besloten om het boek nu weer opnieuw uit te brengen. Volgens Van Goor zijn alle bestanden weg, dus het boek moest gescand worden om opnieuw te kunnen worden gepubliceerd. Om de een of andere reden ging dat niet zo goed en daarom hebben ze iemand opdracht gegeven om het boek helemaal over te tikken. Dat is mensenwerk en daar gaan nu eenmaal dingen bij fout. En dat betekent dat ik de nieuwe drukproeven helemaal opnieuw moest lezen om te checken op fouten. En dat wxc3xadlde ik helemaal niet. Het boek verscheen in 1996 en ik heb het toen nog xc3xa9xc3xa9n keer gelezen om te zien of er geen drukfouten in waren blijven staan, en daarna wilde ik het niet meer lezen. Omdat het zoxe2x80x99n zware klus was, het schrijven van dat boek. De meesten weten het misschien wel: het verhaal van Gebr. is gebaseerd op mijn overleden broer en mij, en ik wil daar gewoon niet mee geconfronteerd blijven. Maar nu mxc3xb3xc3xa9st ik het dus nog een keer nauwgezet lezen, want anders bleven er mogelijk fouten in staan waar je lezers niet mee kunt opzadelen. En het is goed dat ik het uiteindelijk toch gedaan heb, want ik heb zeker nog dertig fouten gevonden en die moeten eruit.

Het is in zekere zin een ander boek dan ik het in herinnering heb. Ik vind het minder mooi geschreven dan ik dacht, stilistisch, bedoel ik. Het is niet het boek van een auteur die heeft zitten denken: en nou ga ik eens kunstige zinnen zitten formuleren. Het is een boek waarbij het perspectief onvoorwaardelijk ligt bij een jongere en dat is ook de kracht van het boek, vind ikzelf. Ik heb in 1996 vaak geroepen dat het boek gerust uitgegeven had kunnen worden bij een uitgeverij voor volwassenen, en dat is ook wel zo, maar ik zie nu beter dan destijds dat het in alle opzichten een xc3xa9chte jeugdroman is. Het gaat over waarachtige jongeren en die kom je buiten het jeugdgenre in de literatuur nauwelijks tegen.

Een vervelende bijkomstigheid van het na zoveel jaar opnieuw lezen van het boek is dat allerlei herinneringen aan mijn broer weer bovenkwamen en daar zat ik helemaal niet op te wachten; tot mijn verbazing heb ik ook weer gehuild bij het boek. Gelukkig hoefde ik gisteren verder niks te doen, dus het is goed zo. Het is fijn dat het boek er binnenkort weer is.

Hier zie je een aantal omslagen die ik heb ontworpen voor de nieuwe uitvoering van het boek (klik op het plaatje voor een vergroting). Ze gaan allemaal uit van dezelfde foto als die in 1996 op de eerste uitgave van Gebr. prijkte. xe2x80″ Wie alle omslagen die ooit voor het boek in het binnen- en buitenland zijn gemaakt eens bij elkaar wil zien, kan hier kijken: http://home.hetnet.nl/~f2htavl/index18.html#Gebr.

Written by Ted

30 juli 2009 at 05:00

Geplaatst in Geen categorie

Gregie en Willem

Voor wie even aan hen terug wil denken: vandaag is Gregie De Maeyer 11 jaar dood en aanstaande zondag is Willem Wilmink 6 jaar dood.

Written by Ted

29 juli 2009 at 09:17

Geplaatst in Geen categorie

Blutenburg

BlutenburgDe afgelopen maand is er eigenlijk best veel gebeurd, hoewel het midden in de zomer is. Hans Hagen en ik hebben, in overleg met Marijke Troelstra en Sjoerd Kuyper, een Middag van het Kinderboek opgezet, de Gouden Lijst is gexc3xafnitieerd en de jury is aan het werk gezet om uit de drie genomineerde boeken een winnaar te kiezen. Daardoor schoot erbij in dat ik nog wilde vertellen over mijn reisje naar Mxc3xbcnchen, eind vorige maand, ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan van de Internationale Jeugdbibliotheek daar. Dat doe ik nu.

Het weer in Mxc3xbcnchen was een fikse tegenvaller. Terwijl het in Nederland zonovergoten was bij 23 graden, regende het in Mxc3xbcnchen uit een loodzwaar grijs wolkendek en het was maar 13 graden. Gelukkig knapte het weer na de eerste dag iets op, maar niet veel; alleen de derde dag piepte de zon even tussen de wolken door, tussen vijf en zeven uur in de avond.

Slot Blutenburg, waar de IJB is gevestigd, is mooi en fraai gelegen in een park, dus het was daar best plezierig om te zijn, al had ik vanwege de regen niet zo veel zin om flinke wandelingen te maken.

Niemand had gezegd dat ik bij alle lezingen moest zijn, maar vanwege het weer waren er niet veel andere mogelijkheden, dus ik heb alle sprekers beluisterd en kan niet ontkennen dat ik zo nu en dan heb zitten knikkebollen, hoewel alle sprekers an sich interessant waren.

Ik heb wel eens gehoord dat Duitsers gerust een hele avond kunnen luisteren naar iemand die gewoon uit een boek voorleest en verder niks doet. Dat is niet zo. Ze doen alsof. Op donderdagavond las een oude acteur anderhalf uur versjes voor en hoewel hij bewondering verdiende voor het feit dat hij zelf niet in slaap viel, was zijn voordracht toch wel zo monotoon, dat alle versjes op elkaar leken. Aan die manier van voordragen waren de Duitsers in de zaal wel gewend, maar het duurde ze veel te lang; ikzelf lag allang in coma. Duitsers weten kennelijk niet dat het ook anders kan. De opening van de lezingenreeks was al bizar: er kwamen achter elkaar vier boboxe2x80x99s die ieder ongeveer dezelfde inleiding verzorgden achter een spreekgestoelte en daarna kwam een xe2x80x9cfeestredexe2x80x9d die volgens mij helemaal niet feestelijk was. Daarna kwamen nog meer lezingen en die duurden in totaal twee dagen. Tussendoor werd er copieus gegeten en er was een tentoonstelling die je kon bekijken. Die maakte wel dat ik mezelf wat minder op de borst moet kloppen: het was een expositie van gexc3xafllustreerde poxc3xabzie van over de hele wereld, en dat ziet er toch een stuk kunstzinniger uit dan ik dacht: overal worden gedichten op een moderne manier vormgegeven, terwijl ik eigenlijk dacht dat ik zowat in mijn eentje xe2x80″ ik chargeer een beetje xe2x80″ bezig ben om poxc3xabzie op een andere manier vorm te geven dan een gedicht met een tekeningetje erbij. Gedichten lenen zich heel erg goed voor kunstzinnig gexc3xabxperimenteer, en daar zag je op de tentoonstelling zo veel voorbeelden van, dat het tegelijkertijd opviel hoe weinig daarvan Nederland bereikt. Daarbij moet ik wel zeggen dat het niveau van de gedichten, voor zover ik dat kon bepalen, niet bijster hoog is. Toen een van de sprekers een gedicht uit Superguppie van Edward van de Vendel voorlas, in de geniaal genoemde Duitse vertaling van Rolf Erdorf, kon je duidelijk een verschil horen in niveau met veel van de rijmelarijen die in de ogen van Duitsers doorgaan voor poxc3xabzie. Wat Duitsers zelf veel doen en wat mij vreselijk in de oren klinkt, zijn constructies als deze:

Wij gingen naar de stad

om daar te kopen wat.

Het schijnt echter Duitse traditie te zijn om dat zo te doen; zelfs in gedichten van Goethe komt dat omdraaien-woorden-van veel voor.

De lezing die Rolf Erdorf en ik gaven was de leukste. Dat zeg ik niet zelf; dat kregen we na afloop van iedereen te horen. Dat kwam doordat we gewoon met elkaar praatten, in plaats van dat we een plechtige toon aansloegen. Ik las gedichten in het Nederlands voor en Rolf deed ze dan in Duitse vertaling, en toen viel me op dat Rolf ook omdraaien-woorden-van gebruikt. Ik zei daar niks van, maar mocht het ooit komen tot een Duitse vertaling van gedichten van mij, en hij gaat die vertaling doen, dan moeten we daar nog eens een hartig woordje over spreken. Voorlopig is er geen sprake van dat mijn gedichten in het Duits vertaald, laat staan gepubliceerd worden. Edward doet het beter; zijn Duitse uitgever – een heel charmante man – vertelde ons dat Supperguppie in het Duits het heel aardig doet en dat hij daarom een tweede bundel met Superguppiegedichten wil uitbrengen.

Written by Ted

28 juli 2009 at 06:32

Geplaatst in Geen categorie

Hou van mij

TedvanlieshouthvmHet is al zo vaak gebeurd en toch went het nooit: er komt altijd die dag dat je met lege handen zit en met een vaag gevoel dat het is volbracht. Helemaal zeker weten doe ik het niet, maar ik denkt dat het xe2x80x99t meest lijkt op het gevoel dat ouders hebben als hun kind het huis verlaat. Zo ongeveer voel ik me als een boek af is. Het trekt de wijde wereld in en zal verder voor zichzelf moeten zien te zorgen.

Nu gaat het om Hou van mij. Het is om meerdere redenen een belangrijker boek voor mij dan sommige andere, omdat het verzamelde gedichten zijn. Menigeen heeft gezegd dat het belachelijk is om op je driexc3xabnvijftigste al je verzamelde gedichten uit te geven, omdat je dat moet doen als je oud bent, maar daar heb ik helemaal geen zin in. Ik kan wel dxc3xb3xc3xb3d zijn als ik oud ben, en dan heb ik het plezier niet meer van het verzorgen van mijn verzamelde gedichten. Dan doet iemand anders het en waarschijnlijk helemaal niet naar mijn zin. Bovendien zijn veel van de bundels van vroeger niet meer verkrijgbaar en dat is me natuurlijk een doorn in het oog. Dus toen uitgeverij Leopold zei dat het mocht, dat ik ter gelegenheid van mijn vijfentwintigjarig dichterschap met mijn verzamelde gedichten mocht komen, ben ik onmiddellijk aan de slag gegaan. En wie denkt dat het allemaal oud werk is komt bedrogen uit, want het boek wordt afgesloten met de nieuwe bundel!

Het boek wordt zo groot als een prentenboek en ook in full colour, maar dan dik, want het bevat 272 bladzijden. Ik heb de omslagfoto al een keer op dit weblog laten zien en nu zie je hier het raambiljet, dat gelijk aan het boekomslag is, maar het boek is natuurlijk zonder de groene band aan de onderkant!

Deze week ben ik naar de uitgeverij geweest om de drukproeven te bekijken. De laatste kans om nog iets te veranderen aan een boek waar ik maanden mee bezig ben geweest, want zoxe2x80x99n boek is toch een totaalproject dat bestaat uit een aantal onderdelen die niet noodzakelijkerwijze bij elkaar passen. Daar moet je een speciaal ontwerp voor maken. En ik vind dat dat wel goed gelukt is.

Er komt nog xc3xa9xc3xa9n keer een allerlaatste drukproef langs voor het boek naar de drukker gaat, maar als ik daar nog iets in wil veranderen, kost dat 25 euro per wijziging, en de uitgeverij houdt de hand op de knip. Ze vinden dat het boek wel genoeg gekost heeft. Het moet klaar zijn. Af. Schluss. Ik moet het loslaten. En dat kan ik nooit van de ene op de andere dag. Dus ik loop een beetje rond, lees een beetje op mijn dakterras, kijk een beetje televisie, drentel een beetje door de stad en hoop dat mijn hoofd leegloopt zodat ik het vol kan laten lopen met iets anders: het volgende boek. Over een paar dagen zal dat wel gebeuren, zoals altijd. Er vechten meerdere ideexc3xabn om voorrang. Welk boek wil het liefst geschreven worden? Ik weet het nog niet. Dus ik schrijf ondertussen een beetje aan het dankwoord voor de Theo Thijssen-prijs, denk een beetje na over de vormgeving van de Gouden Lijst (www.degoudenlijst.nl), hoe de Middag van het Kinderboek op 12 september in de OBA eruit moet gaan zien, overleg daarover flink met Hans Hagen, en vraag me af of ik Hou van mij niet te vroeg het huis uit heb laten gaan. Misschien moet ik straks even langs de uitgeverij lopen om te zien hoe het ermee staat. Ja, laat ik dat maar even doen.

Written by Ted

24 juli 2009 at 06:10

Geplaatst in Geen categorie

Rippen

Rip_emailer3Gisteren zette ik een krantenknipsel op dit weblog. Dat mag eigenlijk niet omdat het auteursrecht berust bij de schrijver van het artikel of bij de krant waarin het stukje verscheen. Strikt genomen had ik toestemming moeten vragen en eventueel een vergoeding moeten betalen voor het recht om het knipsel over te nemen. Menigeen vindt het onzin dat dat moet en er zijn ook wel afspraken over (al weet ik niet precies tussen wie en wie): als je zoiets overneemt voor thuisgebruik, dan mag het, maar zodra je het exploiteert, dan ben je in overtreding.

Internet is berucht wegens ongeoorloofde overnames van auteursrechtelijk beschermd materiaal: het is makkelijk om iets over te nemen; je plukt het van internet en je hebt het. Het heeft wel iets weg van de supermarkt. Als je vroeger een potje pindakaas wilde hebben dan moest je het vragen aan de verkoopster achter de toonbank, die pakte het voor je, je rekende af en verliet de winkel. In de supermarkt pak je het zelf en de bedoeling is dat je afrekent bij de kassa. Maar het uit het schap pakken en zonder te betalen de winkel uitlopen is een heel stuk makkelijker geworden.

Gisteren was er een bijzondere documentaire op Nederland 3: RIP! A Remix Manifesto. Hij ging over het auteursrecht en liet de gedachtegang zien van artiesten die daar niet over beschikken. In plaats van dat ze zelf muziek maken, pikken ze een stukje van de Rolling Stones uit het schap, mixen dat met een riedel van de Beatles, en hup, ze hebben een nieuwe compositie. De verontwaardiging was groot over het feit dat de vertegenwoordigers van de oorspronkelijke artiesten dat diefstal vinden en ervoor betaald willen worden. Wat angstvallig nxc3xadxc3xa9t besproken werd in de documentaire is wie dan het auteursrecht heeft over het nxc3xadxc3xa9uwe product, met name als er geld mee verdiend wordt. Er werd wel dit over gezegd: de ene meneer zei dat hij een mix had gemaakt van auteursrechtelijk beschermd materiaal en vroeg aan de andere meneer of hij zich zorgen moest maken over zijn huis. De andere meneer vroeg: xe2x80x98Heb je een huis dan?xe2x80x99 xe2x80x98Nee,xe2x80x99 zei de eerste meneer, waarop de tweede meneer zei: xe2x80x98Waar maak je je dan zorgen over?xe2x80x99

Daar ligt de kern: mensen die het auteursrecht niet bezitten willen het hebben en halen het dus weg bij wie het wel heeft. Nou ja, dat is iets dat al zo oud is als de mensheid. Maar wat steeds meer een rol speelt is het gemak waarmee je iets bij een ander weg kunt nemen. Als je vroeger iets van een ander wilde hebben, moest je ervoor op pad; dat dat nu niet meer hoeft liet de documentaire zien aan de hand van Girl Talk, een remixer die gewoon in zijn eigen bed lag te rippen. Je gaat het internet op, downloadt iets van A, plakt het aan een stukje van B en klaar is je kunst. Dat is nxc3xb3g weer een stukje makkelijker dan ik heb gedaan: ik ben gisteren Trouw gaan kopen, legde het krantenartikel op de scanner, knipte de randjes eraf en zette het op mijn weblog.

Maar mxc3¡g het? In de documentaire werd het als volgt uitgelegd: je zag heel veel mensen blij dansen op de remix van Girl Talk en dat was een deel van de rechtvaardiging. Dus als je een potje pindakaas steelt van merk A en je plakt het etiket van merk B erop en je laat iedereen van de pindakaas snoepen, dan mag het wel, vinden ze. Verder werd gezegd dat heel erg veel mensen rippen, en dat het daardoor eigenlijk niet illegaal kan zijn. Met andere woorden, als in een oorlog het ene volk massaal het andere volk over de kling jaagt, dan kan het niet illegaal zijn omdat het zo massaal is.

De vraag blijft na het zien van de documentaire: waarom komen die lui niet gewoon uit bed, pakken een gitaar en maken zxc3xa9lf muziek?

De documentaire is te zien – en ook te rippen – op internet via http://www.opensourcecinema.org.

Written by Ted

23 juli 2009 at 06:15

Geplaatst in Geen categorie

Trouw over de Gouden Lijst

Trouw220709Het mag eigenlijk niet, een krantenknipsel zonder toestemming op een weblog zetten (als Hans Hagen het wist kreeg ik klappen :-)), maar vanwege de oproep erin om sponsors waag ik het toch maar: klik op het knipsel voor een vergroting.

Written by Ted

22 juli 2009 at 08:02

Geplaatst in Geen categorie