tedvanlieshout.nu archief

Ted van Lieshout: webarchief

Dankwoord Theo Thijssen-prijs (1)

TkaternVxc3xb3xc3xb3r de uitreiking van de Theo Thijssen-prijs vroeg menigeen alvast inzicht in mijn dankwoord, want de een na de ander verwachtte dat het vuurwerk zou worden. Dat ik flink tekeer zou gaan tegen de wijze waarop kinderboekenschrijvers worden behandeld – eigenlijk dachten ze, geloof ik, dat ik de Annie M.G. Schmidt-lezing van Sjoerd Kuyper nog eens dunnetjes over zou doen. Maar de Theo Thijssen-prijs is feest voor mij en ik heb niks te klagen, ben enkel dankbaar, en wilde daarvan in mijn dankwoord getuigen. Ik weet niet of mijn dankwoord interessant is voor lezers die het kinderboekenwereldje niet kennen, maar er werd aardig om gelachen, afgelopen donderdag, dus de vrolijke toon waarop ik het dankwoord uitsprak, moet de lezer er zelf maar bij denken, want hier is het. – O ja en dan nog dit: sommigen zullen van mening zijn dat ik mijn moeder er flink van langs geef in mijn dankwoord, maar zelf zei ze, nadat ik het dankwoord had uitgesproken: ‘Ik kon horen dat je van me houdt.’

Het dankwoord is opgenomen in een mooi katern (zie plaatje; klik erop voor een vergroting), met zwart garen gebonden, fraai papier; er staat ook de feestrede van Aidan Chambers in en het juryrapport.

Hier is-ie dan, in een aantal afleveringen, want het is te lang voor xc3xa9xc3xa9n keer:

Als je een dankwoord uit mag spreken krijg je meestal maar een paar minuten de tijd, dus dat ik hier veel langer mag blijven staan, ervaar ik als een geschenk. Om te beginnen wil ik u allemaal hartelijk danken dat u aanwezig bent. U had betere dingen te doen, dat weet ik best, maar u bent toch gekomen en dat stel ik bijzonder op prijs.

Ik dank ook het bestuur van de Stichting P.C. Hooft en de mensen van het Letterkundig Museum. Voor het overnemen van de juryvoordracht en voor de ontvangst vandaag.

Heel graag bedank ik de jury. Ik realiseer me heel goed dat er ook een andere naam uit de bus had kunnen rollen, en als het aan mijn moeder had gelegen was dat misschien ook wel gebeurd.

Toen ik haar in april vertelde dat ik de Theo Thijssen-prijs zou krijgen, was ze enthousiast en opgetogen, maar zoals altijd hoorde ik een zekere twijfel in haar stem: waarxc3xb3m krijgt hij die prijs eigenlijk? Mijn moeder is trots op mij, maar ze vindt anderen beter. In juni liet ze dat nog eens blijken. Ik kreeg voor Spin op sokken, een poxc3xabzieprentenboek dat ik samen heb gemaakt met Sieb Posthuma, een Zilveren Griffel. Mijn moeder zei:  xe2x80x98Nou, gefeliciteerd, al weet je dat ik er niks aan vond. Ik las het voor aan een buurmeisje, maar ze ging halverwege dxe2x80x99r eigen boek halen. De tekeningen vind ik wel heel mooi.xe2x80x99

In de ogen van mijn moeder ben ik een vrij saaie man die niet onaardig kan schrijven en verder ben ik gewoon haar zoon. En als die zoon bijzonder is, dan zal dat logischerwijze wel komen doordat hij een bijzondere moeder heeft. En anderen vinden dat ook. Toen ik jaren geleden een prijs gekregen had, belde mijn moeder me op. Ze vroeg: xe2x80x98En, heb je bloemen gekregen?xe2x80x99

xe2x80x98Ja,xe2x80x99 zei ik opgetogen, xe2x80x98drie bossen!xe2x80x99

xe2x80x98O,xe2x80x99 zei ze, xe2x80x98ik vijf.xe2x80x99

Het deed mij in het geniep dan ook wel genoegen dat toen bekend gemaakt was dat ik de Theo Thijssen-prijs kreeg, ik wel tien bossen bloemen heb gekregen en mijn moeder nul. Dat had er gerust xc3xa9xc3xa9n mogen zijn, hoor, bijvoorbeeld van mij. Ik wil mijn moeder bij deze gelegenheid bedanken voor een van de belangrijkste dingen die ik van haar geleerd heb: relativeren. Als wij als kind huilend thuiskwamen met een kapotte knie, zei ze: xe2x80x98Het is erg, maar een oog uit is erger.xe2x80x99 En ja, dat was natuurlijk ook zo.

Mijn moeder werd op haar eenendertigste weduwe met vier kinderen, waarvan de oudste negen was en de jongste vier. Achteraf snap ik niet dat ze de moed en de kracht vond om in de zomer op vakantie te gaan naar zuid Frankrijk, met vier jengelende kinderen op de achterbank en een slingerende vouwwagen aan de trekhaak. Nou ja, ik begrijp het wel: ze wilde naar de zon en liet zich niet tegenhouden door vier blokken aan haar been. Daar stond ze dan, verdwaald in Parijs in het spitsuur, met een kokende motor, zonder ons te laten merken dat ze geen idee had waar ze het zoeken moest. En txc3xb3ch kwamen we veilig thuis! – Mijn moeder is altijd een sterke vrouw geweest, soms iets te sterk voor mij. Het ging slecht op school en mijn moeder dacht dat het beter zou gaan als ze me regelmatig controleerde. Toen ze me overhoorde voor een proefwerk voor aardrijkskunde, zat ze na twee minuten al te zuchten en te steunen en te draaien op haar stoel omdat ze er het geduld niet voor had. Ik werd daar zo onzeker en zenuwachtig van, dat ik in de war raakte. Op een bepaald moment vroeg mijn moeder opgewonden en gexc3xafrriteerd, toen ik niet gauw genoeg naar haar zin op een antwoord kon komen over welke grondstoffen er zoal gedolven worden: xe2x80x98Nou, waar rijden autoxe2x80x99s op?xe2x80x99  (wordt vervolgd)

Advertenties

Written by Ted

26 september 2009 bij 17:20

Geplaatst in Geen categorie

4 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Het was een ontzettend leuke middag (en avond) met heel veel mensen uit kinderboekenland. Uit de voordracht van Aidan kwam je als persoon heel goed naar voren en je dankwoord was uitermate humoristisch (ook de beelden die je liet zien). Ik mocht op de eerste rij zitten en keek tijdens je dankwoord zo tussendoor ook eens naar je moeder. Ze luisterde aandachtig naar wat je allemaal vertelde en aan haar gezicht was in het begin niet te zien wat ze van al die opmerkingen vond (het publiek moest er enorm om lachen), maar halverwege je dankwoord zag je dat ze trots op je is en genoot ze van alle aandacht die jij haar gaf. Maar het hoogtepunt waren natuurlijk de bloemen die ze in ontvangst mocht nemen.

    Een middag als deze laat weer eens zien dat kinderboekenland een heerlijk land is om in te toeven, ook al zijn er soms wel meningverschillen. Die zijn overal, maar mij blijkt toch steeds weer dat iedereen een enthousiame heeft voor mooie boeken voor de jeugd. De Nederlandstalige kinder- en jeugdliteratuur doet het goed, zeker ook internationaal gezien.

    Toin

    27 september 2009 at 09:18

  2. Nou heeft niemand laten weten dat-ie het een rotmiddag vond, dus als zo iemand er is geweest, dan heeft-ie er verder zijn mond over gehouden; ik heb wel veel reacties gehad van mensen die het leuk-leuker-leukst vonden. Er waren ook opvallend veel mensen die zich erover verbaasden dat er zo veel collega’s waren en dat er geen haat en nijd leek te bestaan. Alsof dat bij schrijvers voor volwassenen wxc3xa9l het geval is. – Nou ja, was het niet Gerrit Komrij die over zijn nek ging van het feit dat kinderboekenmakers elkaar amicaal bij de voornaam noemen?

    Ted

    27 september 2009 at 11:12

  3. Wat fijn voor jou en je moeder dat zij erbij kon zijn en zo van je succes kan genieten!

    hanneke

    27 september 2009 at 11:15

  4. Ja, Hanneke, dat ervaar ik ook echt zo. Met name dat ze erbij kon zijn.

    Ted

    27 september 2009 at 12:13


Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: