tedvanlieshout.nu archief

Ted van Lieshout: webarchief

Boekenjaar 2010 (2)

Lezertje2 Dat Young Adult-boeken hot zijn zag ik al een brochure van een uitgeverij voor volwassenen die speciaal gemaakt is om titels voor volwassenen die niet goed lopen opnieuw onder de aandacht van het publiek te brengen, maar nu door ze te afficheren als Young Adult-literatuur. Zo doet men dat xe2x80″ een geef ze eens ongelijk. Als je op die manier auteurs voor volwassenen een tweede kans kunt geven, moet je het niet laten; als rijp-volwassenen de boeken niet willen, dan jong-volwassenen misschien wel.
Het is niet gek dat men over de grenzen van de eigen jeugdliteratuur heen kijkt, want binnen het jeugdgenre is het Nederlandse en Vlaamse aanbod 15+ heel beperkt, vooral omdat 15+ strikt genomen geen eigen genre boeken heet te behoeven: op school worden vijftienjarigen veelal geacht mee te lezen met de volwassenen en van zichzelf hebben ze doorgaans sowieso geen zin meer om te lezen.
De belangrijke overgang zit hem echter niet zozeer bij de leeftijdsgroep 15 tot 18, maar bij 12 tot 15, de periode waarin ontlezing begint. Als daar geen stimulering is, niet naar de lezers toe, maar evenmin naar de schrijvers van 12+-boeken, waar de Gouden Zoen zich op richtte, dan ontstaan flauwte, verveling en moedeloosheid. Waarom zou je als auteur een boek maken voor die leeftijdsgroep als het nauwelijks verkocht wordt xc3xa9n als er nauwelijks aandacht voor is xc3xa9n als er vrijwel geen waardering voor is? Je moet wel heel erg gedreven zijn om in deze tijd 12+-boeken te willen schrijven.
Een mooie en geslaagde uitzondering is de Slash-reeks, een kwalitatief uitstekende serie voor 12+. Maar xe2x80″ het kost me moeite om die boeken te betrekken bij kritiek, want ze zijn het spreekwoordelijke lichtpuntje in de duisternis xe2x80″ doordat alle delen in deze serie stoelen op hetzelfde concept treedt er toch een soort armoede op vanwege de eenvormigheid van dat concept: inhoudelijk biedt het wel heel veel variatie, bijvoorbeeld qua thema, maar qua uitwerking en uitstraling zijn het allemaal boeken waarbij een echte schrijver het verhaal van een bestaande en meewerkende jongere verwoordt. Boeken die anders misschien geschreven zouden zijn vanuit totaal verschillende werkplannen en met een andere opzet, zitten nu in hetzelfde keurslijf. Ik bedoel daarmee helemaal niet te zeggen dat ik tegen die serie ben, integendeel. Volgens mij heeft de Slash-serie van Edward van de Vendel veel goeds naar boven gehaald in schrijvers die voor de serie zijn gaan schrijven en die voorheen boeken schreven die het Slash-niveau niet haalden. Alle complimenten dus voor de bedenkers en uitvoerders en redacteuren van de serie. Maar zoals het wel vaker met succesformules gaat: de nadelen kunnen, hoe onterecht ook, de voordelen gaan overschaduwen als er daarnaast niet voldoende xc3¡nder aanbod is van vergelijkbaar niveau! En dxc3¡t aanbod komt kennelijk hoofdzakelijk uit het buitenland.

Advertenties

Written by Ted

28 december 2010 bij 11:20

Geplaatst in Geen categorie

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. ‘ De belangrijke overgang zit hem echter niet zozeer bij de leeftijdsgroep 15 tot 18, maar bij 12 tot 15, de periode waarin ontlezing begint. Als daar geen stimulering is, niet naar de lezers toe, maar evenmin naar de schrijvers van 12+-boeken, waar de Gouden Zoen zich op richtte, dan ontstaan flauwte, verveling en moedeloosheid. ‘
    Hiermee sla je volgens mij de spijker op de kop, Ted. Juist bij de overstap naar het secundair onderwijs, of dat nu vmbo of vwo is, komen er zoveel nieuwe zaken op de jongeren af, dat het lezen van boeken minder aandacht krijgt. Voeg daarbij het gemiddelde literatuuronderwijs, dat niet echt stimuleert, en het beeld is compleet.

    Herman

    3 januari 2011 at 12:10


Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: