tedvanlieshout.nu archief

Ted van Lieshout: webarchief

Wennen

Driedelig-paard Ik ga al 25 jaar naar scholen toe, maar als het seizoen weer opstart (in september na de zomervakantie en in januari na de kerst) ben ik toch altijd even nerveus: weet ik nog wel hoe het moet, ben ik niet vergeten hoe mijn lezing in elkaar zit, vinden ze me nog de moeite waard, ben ik niet hopeloos uit de tijd, moet ik niet alles omgooien?
Ik had me gedurende de kerstvakantie voorgenomen om mijn programma aan te passen om het nieuwe boek (Driedelig paard, dat in maart verschijnt) in te passen, dus ik had al plaatjes opgenomen in de beamerpresentatie en een workshop bedacht zodat ik ermee kon werken. Maar toen ik gisteren voor het eerst in het nieuwe jaar weer voor de klas stond om workshops te geven kwam er niets van terecht. Ik kreeg drie groepen tweedeklassers van het voortgezet onderwijs voor mijn snufferd, en elke groep bestond uit 57 leerlingen. Ik begon me voor te stellen en over mijn werk te vertellen en na veertig minuten was ik daar nog steeds niet mee klaar, terwijl ik per groep maar 50 minuten had, dus het had geen zin om de leerlingen nog aan het werk te zetten. Ze maalden daar ook niet om, die scholieren; ze vonden het prima om in de banken te zitten en, wat belangrijk is: ze letten op. Bij de laatste groep gebeurde zelfs iets merkwaardigs. Als de bel gaat is dat een soort ongeschreven wet: de leerlingen staan als xc3xa9xc3xa9n man op en verlaten de zaal en ze doen dat alleen niet als uitdrukkelijk gezegd wordt dat ze moeten blijven zitten. Maar kort voor de bel ging had ik gezegd dat het bijna tijd was en dat ik, tot de bel, nog xc3xa9xc3xa9n gedicht voor zou lezen. Maar toen ik het boek oppakte om het gedicht op te zoeken, ging de bel. Op dat moment stond de helft van de groep automatisch op en een paar leerlingen uit de groep die zich niet onmiddellijk verhief zei, even instinctief: xe2x80x98Er komt nog een gedicht!xe2x80x99 Maar opstaan als de bel gegaan is zo gebruikelijk, dat de andere helft het voorbeeld van de eerste groep volgde en opstond. Dat was helemaal niet erg, want ik weet dat het zo gaat, en ik had echt wel gehoord dat er een paar scholieren waren die bereid waren geweest om te blijven zitten. Dat streelde me wel.
Toen ik met mijn volle tas de trap af ging en de uitgang zocht, kwam ik een jongen en een meisje uit de eerste groep van de dag tegen. Ze groetten me en ik vroeg de weg naar de uitgang. xe2x80x98We brengen u wel even,xe2x80x99 zeiden ze.
Terwijl ik terugliep naar de trein had ik een goed gevoel over de lezingen. Maar van vernieuwing was niets terechtgekomen. Het nieuwe boek had ik wel laten zien, maar ik was nog veel te onwennig om er echt mee te werken. Ik dacht: ligt het aan het boek of ligt het aan mij? Het is gek, maar als er een nieuw boek aankomt is het an sich al heel vertrouwd voor me omdat ik er zo lang aan gewerkt heb, maar het echte wennen komt pas later. Hoe stel je je nieuwe boek voor aan het publiek? Het is net of je je nieuwe vriend voorstelt aan je ouders en je bent zenuwachtig wat ze van hem zullen vinden.

Advertenties

Written by Ted

20 januari 2011 bij 08:01

Geplaatst in Geen categorie

4 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Volgens Gerb is het boek geweldig!

    OT
    Schokkend stuk over Christelijke scholen die kinderen geen boeken willen laten lezen over evolutie of over aantasting vh ouderlijk gezag!
    http://opinie.volkskrant.nl/artikel/show/id/7641/Fantasie_van_uw_kind_ligt_onder_vuur

    mariska

    20 januari 2011 at 09:18

  2. En toch … is het heel prettig om te lezen dat Ted van Lieshout zich nerveus voelt :-). Dat is een steun onder de arm voor iedereen die met zijn eigen werk de wereld intrekt. Zo’n nieuw boek moet zelf ook even wennen, natuurlijk.

    Thxc3xa9rxc3xa8se

    20 januari 2011 at 10:09

  3. Tjonge wat kan jij toch meer dan aardig schrijven, moet je wat mee doen.
    Nog bedankt voor het abonnement.

    Marco

    20 januari 2011 at 11:16

  4. “Het is gek, maar als er een nieuw boek aankomt is het an sich al heel vertrouwd voor me omdat ik er zo lang aan gewerkt heb, maar het echte wennen komt pas later.”
    Ik merk juist elke keer weer dat je – ondanks dat je er zo lang aan gewerkt hebt – het boek helemaal niet kent, dat je juist de kans krijgt het te leren kennen door het tijdens lezingen te behandelen. Mensen zeggen er dingen over, hebben commentaar, halen er dingen uit die jij vaak niet zo bedoeld hebt. Soms duurt dat jaren. Het kan voorkomen dat je weinig over een nieuw boek praat, dat je steeds een afstand blijft voelen jegens je eigen werk, alsof – om in jouw analogie te blijven – je te weinig aandacht besteedt aan je nieuwe vriend, hem zo nu en dan eens aankijkt en denkt: wie is die vent eigenlijk? Wat doet hij mij? Mxc3xb3et ik hem eigenlijk wel aan mijn ouders voorstellen?

    gerb.

    20 januari 2011 at 11:18


Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: