tedvanlieshout.nu archief

Ted van Lieshout: webarchief

Vogeltje

with 11 comments

Mus Diplomatie is een kwaliteit die ik bewonder, maar waar ik ook soms aversie tegen heb. Zal wel komen doordat ikzelf niet bekend sta als heel diplomatiek, dus ik kijk wel eens jaloers naar mensen die het van nature lijken te hebben.
Waarschijnlijk kwamen mijn gebrekkige diplomatieke vaardigheden gisteren tot uitdrukking toen ik een aantal jonge kunstenaars adviseerde over de samenstelling van hun portfolio (een map waarmee kunstenaars langs potentiële opdrachtgevers gaan om hun werk te laten zien): twee van de vijf begonnen gaandeweg het gesprek te huilen. Daar schrok ik wel een beetje van, maar was eerder verbaasd dan dat ik ergens spijt van had. Ik zat daar niet om mooi weer te spelen en de kunstenaars hadden uit zichzelf besloten om advies in te winnen, dus ik probeerde zo to the point mogelijk te zijn, gaf adviezen op basis van de kennis die ik heb opgedaan en keek kritisch naar de wijze waarop de jonge mensen zich presenteerden.
Bij twee van hen viel dat dus moeilijker dan ik inschatte. De ene was een jonge vrouw die waarschijnlijk vond dat het advies dat ik gaf niet strookte met het advies dat ze van iemand anders had gekregen; de ander was een vrouw die trendwatcher wilde worden, omdat ze dacht dat ze daar wel geld mee zou kunnen verdienen. Het was een ingetogen, zeer introverte vrouw die op geen enkele wijze, niet in haar uiterlijk en ook niet in haar benadering, blijk gaf van enige belangstelling voor trends. Spittend door het werk dat ze had meegebracht kwam ik ietwat weggestopte foto's tegen van textiele kunst en het was voor mij volstrekt duidelijk dat het hier ging om een kunstenares die de meeste kans op levensgeluk heeft als ze zich stort op haar passie: in een stil kamertje werken aan kunst van textiel. En dat zei ik ook. Dat ze de tijd die ze nu besteedde aan het verwerven van een baan als trendwatcher moest besteden aan het maken van textiele kunst, zodat haar portfolio zou gaan laten zien waar ze sterk in is.
Toen schreidde ze hete tranen en zei dat een vriendin van haar dat ook gezegd had.
Dan moeten dat tranen van geluk zijn, zei ik, want als iemand die je vriend niet is het óók zegt, dan lijkt me dat een heel duidelijk signaal.
Ja, zei ze, maar ze moest toch geld verdienen, en tot nu toe lukte dat niet.
Ik heb toen niet meer zo heel veel gezegd, want ik wilde het niet erger maken. Maar dit is wat ik zachtjesaan toch wel liet blijken: Kind, wat heeft het nou voor zin om energie en tijd te steken in iets wat je nooit zult worden en waar je doodongelukkig van wordt? Als je jezelf nu in leven kunt houden van een bijbaan, gebruik die job dan om de rest van je tijd te besteden aan het werk waar je goed in bent en ga dáármee de hort op. Velen zullen zeggen dat ze geen geschikte baan voor je hebben, maar evenveel mensen zullen zien waar je goed in bent en wie weet waar dat toe leidt. Je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt. Of beter: als een musje hunkert naar de goot, moet het niet in een gouden kooitje gaan zitten.

Advertenties

Written by Ted

3 maart 2011 bij 07:22

Geplaatst in Geen categorie

11 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Wat mij interesseert is: waren die andere kunstenaars jongens, en huilden ze niet? En waarom niet? Ook geen diplomatieke vragen, misschien, maar ik ben er toch nieuwsgierig naar.

    Thxe9rxe8se

    3 maart 2011 at 10:31

  2. Wat mij interesseert is: waren die andere kunstenaars jongens, en huilden ze niet? En waarom niet? Ook geen diplomatieke vragen, misschien, maar ik ben er toch nieuwsgierig naar.

    Thxc3xa9rxc3xa8se

    3 maart 2011 at 10:31

  3. Mooi hoor. Iedereen kan wel eens een Tedje gebruiken volgens mij.

    Janne

    3 maart 2011 at 10:33

  4. Afgelopen zondag, Breda, Schrijf & Schrap, een dag voor beginnende schrijvers. Er was oa. een speeddate tussen de beginnende schrijvers en schrijvers. Ik kreeg een VWO-meisje tegenover me dat heel graag de verhalen die ze in haar hoofd had op papier wilde zetten. Maar dat lukte steeds maar niet, het stokte steeds. ‘Ophouden,’ zei ik. ‘Niet meer doen, waarom zou je jezelf kwellen?’ Ze begon te stralen en zei ‘Hartstikke bedankt!’ Het was een enorme opluchting voor haar. Iets later (er viel weinig meer te speeddaten) zei ze dat misschien het maken van films een betere vorm was.

    gerb.

    3 maart 2011 at 11:07

  5. Het waren vier jonge vrouwen en een jongeman en na de laatste kwam, buiten de agenda om, nog een vijfde vrouw langs. Drie vrouwen huilden niet en die jongeman ook niet.
    Ik zal er, om het een beetje erger te maken, nog dit bij zeggen: de vrouwen heb ik ook beoordeeld op de manier waarop ze zichzelf presenteerden (kleding en stijl), de jongeman alleen op hoe hij zijn werk presenteerde. Dat is klinkklare discriminatie, inderdaad. Moet ik uitleggen waarom of kennen jullie zelf het klappen van de zweep? 🙂

    Hé, wat aardig gezegd, Janne!

    Je zei de waarheid, Gerb, en ze huilde niet eens! Bravo!

    Ted

    3 maart 2011 at 11:16

  6. Het waren vier jonge vrouwen en een jongeman en na de laatste kwam, buiten de agenda om, nog een vijfde vrouw langs. Drie vrouwen huilden niet en die jongeman ook niet.
    Ik zal er, om het een beetje erger te maken, nog dit bij zeggen: de vrouwen heb ik ook beoordeeld op de manier waarop ze zichzelf presenteerden (kleding en stijl), de jongeman alleen op hoe hij zijn werk presenteerde. Dat is klinkklare discriminatie, inderdaad. Moet ik uitleggen waarom of kennen jullie zelf het klappen van de zweep? 🙂

    Hxc3xa9, wat aardig gezegd, Janne!

    Je zei de waarheid, Gerb, en ze huilde niet eens! Bravo!

    Ted

    3 maart 2011 at 11:16

  7. Kritiek is iets waar je je helemaal niets van hoeft aan te trekken. Als je merkt dat je dicht bij jezelf blijft ongeacht de mening van een ander en doet wat je echt wilt doen, dan kun je de kritiek gewoon lekker van je schouders af laten lopen. Heerlijk. Doen waar je hart ligt. Op de kunstacademie krijg je sowieso veel kritiek. Soms is het heel fijn om te horen wat een ander vindt, ook al is het niet altijd positief. Je krijgt dan net een duwtje om het net even anders te gaan doen, mits je daar zelf achter staat. Maar mensen die kritiek geven doen dat vanuit hun eigen standpunt. Zij kleuren direct een plaatje in en dat is hun goed recht want daar worden ze voor gevraagd. Maar of het de waarheid is? Eigenlijk zouden potentiéle kunstenaars niet bij één persoon om advies te vragen maar bij meerdere mensen zodat ze er uit kunnen pikken wat goed voor hen voelt, wat bij hen past.

    karinc

    3 maart 2011 at 12:17

  8. Kritiek is iets waar je je helemaal niets van hoeft aan te trekken. Als je merkt dat je dicht bij jezelf blijft ongeacht de mening van een ander en doet wat je echt wilt doen, dan kun je de kritiek gewoon lekker van je schouders af laten lopen. Heerlijk. Doen waar je hart ligt. Op de kunstacademie krijg je sowieso veel kritiek. Soms is het heel fijn om te horen wat een ander vindt, ook al is het niet altijd positief. Je krijgt dan net een duwtje om het net even anders te gaan doen, mits je daar zelf achter staat. Maar mensen die kritiek geven doen dat vanuit hun eigen standpunt. Zij kleuren direct een plaatje in en dat is hun goed recht want daar worden ze voor gevraagd. Maar of het de waarheid is? Eigenlijk zouden potentixc3xa9le kunstenaars niet bij xc3xa9xc3xa9n persoon om advies te vragen maar bij meerdere mensen zodat ze er uit kunnen pikken wat goed voor hen voelt, wat bij hen past.

    karinc

    3 maart 2011 at 12:17

  9. OT
    vanavond tussen ongeveer 19.20 en 20.00 een radiouitzending over een onderwerp dat hier eerder ter sprake kwam: http://www.obalive.nl/default.aspx
    (In interviews noemt Margaux Fragoso het grote probleem rond pedofilie de stilte, het stigma. In de roman ‘Tiger, Tiger’ onderzoekt ze wat die ingrijpende belevenis voor invloed had op de rest van haar leven. Er zijn emoties, men spreekt over ‘monsters’, maar daarna kijkt men weg.)

    mariska

    7 maart 2011 at 12:39

  10. OT
    vanavond tussen ongeveer 19.20 en 20.00 een radiouitzending over een onderwerp dat hier eerder ter sprake kwam: http://www.obalive.nl/default.aspx
    (In interviews noemt Margaux Fragoso het grote probleem rond pedofilie de stilte, het stigma. In de roman ‘Tiger, Tigerxe2x80x99 onderzoekt ze wat die ingrijpende belevenis voor invloed had op de rest van haar leven. Er zijn emoties, men spreekt over ‘monsters’, maar daarna kijkt men weg.)

    mariska

    7 maart 2011 at 12:39

  11. ik huilde ook … toen ik dit las

    piet van dijk

    21 juni 2011 at 23:54


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: